Barcelona en fietsen

Barcelona heeft zich in de afgelopen jaren ontwikkeld van een vrijwel fietsloze stad tot een plek waar de fiets zich een volwaardige positie aan het verwerven is in het verkeer.
Dit gaat echter niet zonder slag of stoot, want een ieder die wel eens in Barcelona is geweest zal de verkeersjungle hier zijn opgevallen.

Achteruitkijkspiegels, zijspiegels en knipperlichten zijn voor veel automobilisten meer nutteloze dan essentiele attributen. Vaak genoeg moet je op het laatste moment uitwijken omdat jouw voorganger plotseling zijn auto midden op straat neerzet om een boodschap te doen, en ook nog uitstapt alsof hij/zij de enige weggebruiker is. Motor -en scooterrijders lijken zich helemaal niks aan te trekken van verkeersregels en krioelen met ware doodsverachting tussen de auto's door.

Fietsen is op veel wegen van Barcelona dan ook een bezigheid die oplettendheid, improvisatievermogen en in sommige gevallen doodsverachting vereist. Het is echter niet alleen kommer en kwel voor fietsers. Zo mag je op veel stoepen en voetpaden met je fiets rijden (de stoep moet minimaal 5 meter breed zijn en er moet minimaal 3 meter ruimte zijn ten opzichte van de overige gebruikers, dit tot groot ongenoegen van voetgangers), en zijn er inmiddels veel fietspaden aangelegd.
Bij dit laatste moet echter vermeld worden dat vele van deze fietspaden juist weer op voetpaden en stoepen zijn geplaatst, met hilarische taferelen tot gevolg. Degene die dit bedacht heeft moet aanhanger zijn van de chaos-theorie.. Verder stoppen sommige fietspaden nogal abrupt op minder logische plekken, zoals tegen de schutting van een terras (zie de foto's hieronder).


Of houdt het fietspad tijdelijk op:


De toename van het fietsgebruik in Barcelona is met name te danken aan het in 2007 door de gemeente gestarte project Bicing (een moderne uitvoering van het witte fietsenplan). Voor een relatief klein bedrag per jaar krijg je een digitale kaart waarmee je op de vele bicing-stations van Barcelona een fiets kunt pakken en deze vervolgens op een ander station kunt achterlaten. Je hier maximaal 2 uur aaneengesloten van gebruikmaken, waarvan het eerste half uur gratis is.
Bicing is in ruim een jaar ongekend succesvol gebleken, wat ook haperingen in het systeem met zich meebrengt, en de Barcelona-bezoeker zal dan ook zonder twijfel met grote regelmaat de Bicing-stations tegenkomen en de rood/witte fietsen langs zich heen zien schieten.

Al met al is fietsen in Barcelona prima te doen, mits je goed uitkijkt en de goede straten uitkiest.
Bij toeristen lijkt er ook veel interesse te zijn om zich op de fiets door de stad te begeven, een simpel voorbeeld:
Afgelopen week moest ik naar het Bicing-kantoor om een nieuwe kaart op te halen. Voor het gebouw in de oude binnenstad is ook een station waar je je bicing-fiets kunt neerzetten en ophalen en binnen 1 minuut werd ik al 2 keer aangesproken door toeristen die graag wilden weten hoe je aan zo'n kaart kunt komen. "Helaas, is niet mogelijk" was het antwoord dat ik ze moest geven.
Heb nog wel het adres van BudgetBikes aan ze doorgegeven. Een van de vele fiestverhuurbedrijven die in de afgelopen jaren uit de grond zijn geschoten. Deze onderscheidt zich door fietsverhuur op oranje-fietsen, kan dus niet anders dan Nederlands zijn.

Het mooiste uitzicht van Barcelona (2)

Het over het mooiste uitzicht van Barcelona hebben in mijn eerdere bericht en dan geen foto's tonen kan natuurlijk niet.
Vanochtend de Turo de la Rovira weer beklommen en wat plaatjes geschoten.
Verder zag ik dat een Spaanse blogger recentelijk ook wat over deze plek geschreven heeft en veel aardigere foto's heeft genomen dan ik.

Dit leverde nog een aardige anecdote op. Op de top aangekomen zag ik dat ik niet de enige was. Mijn metgezel voor 5 minuten vroeg me of ik hier weleens vaker was geweest en of ik toevallig de route naar Parc Guell wist.
Het bleek dat ik met een inwoner van Barcelona te doen had die hier al zijn hele leven woont, en zich met name de laatste tijd had afgevraagd hoe het op die heuvel zou zijn die hij altijd zag als hij landinwaarts keek.
Toch grappig dat je als relatieve nieuweling aan de "locals" de weg uit mag leggen...

Het mooiste uitzicht van Barcelona

Vanaf welke plek heb je het beste uitzicht over Barcelona? Een ieder zal zijn eigen favoriet hebben. Fraaie uitzichten heb je b.v. vanaf Montjuich, vanaf Tibidabo (de hoogste berg/heuveltop van Barcelona) en vanaf verschillende dakterrassen van hotels, b.v. Hotel Arts.

Mijn favoriet is de Turó de la Rovira; het punt waar je een perfect 360º uitzicht over heel Barcelona hebt. Hier staan nog de resten van het luchtafweergeschut uit de Spaanse burgeroorlog en als je op een van de overblijfselen klimt hebt je een waanzinnig uitzicht over Barcelona richting de zee, maar ook richting de bergketen Collserola en zelfs richting de Pyreneeen.
Ik ben er vanaf 2005 toch wel minimaal 3x per jaar geweest om alleen of met vrienden en familie van het uitzicht te genieten, maar vooral om me te verbazen over de typische staat van onderhoud van deze bijzondere plek.

In andere steden zou je namelijk op een dergelijke plek een officieel uitkijkpunt, restaurant(s) met terras of zelfs luxe hotels vinden. Niks van dit alles op de Turó de la Rovira.
De gelukkige die de top bereikt (denk niet dat je wegwijzers zult vinden, voor degene die de weg niet kent is een GPS waarschijnlijk de best optie), vindt als beloning naast het fraaie uitzicht een mengeling van vervallen bunkers en stellingen waar al 70 jaar niks aan gedaan is, een electriciteitstransformator en vooral veel vuilnis.

De gemeente van Barcelona heeft geruime tijd plannen om dit gebied te upgraden, maar in de afgelopen 30 jaar is het ze niet gelukt om tot een accoord te komen met bewoners en belangengroepen. Zodoende houdt men waarschijnlijk zonder het te beseffen één van de toegangspaden naar de top in ere. Als je vanaf de bovenuitgang van Parc Guell naar de Turó de Rovira loopt, volg je vlak voor de top namelijk de Calle Mühlberg, die je heel vrij vertaald vanuit het Duits ook wel de “vuilnisweg” kunt noemen. Zelden is een naam zo van toepassing geweest.

De plaatselijke buurtvereninging kreeg 3 jaar geleden echter een briljante ingeving om in ieder geval iets aan de rotzooi te doen op deze plek.

Wetende dat Barcelona zeer populair is bij jongeren worden sinds 2006 elk jaar vrijwilligers van 16 t/m 25 jaar opgeroepen om “archeologische activiteiten” te verrichten. Tot vorig jaar werden alleen buitenlandse gegadigden uitverkoren, maar in de editie van dit jaar heeft men ook Spaanse jongeren toegelaten.

Zo´n 60 jongeren gaan derhalve dit jaar niet zoals duizenden leeftijdsgenoten op het strand liggen. In tegendeel, op hemelsbreed 5 kilometer afstand hiervan, onder het mom van het in ere herstellen van het historisch erfgoed uit de burgeroorlog, mogen ze van maandag tot vrijdag puinruimen; van 7 uur ´s ochtends tot 12 uur ´s middags in juli en augustus in de brandende zon met een temperatuur van 30 graden op zo´n 280 meter hoogte. Als beloning krijgt men ´s middags of in het weekend een rondleiding door de stad en uitleg over de historische waarde van de plek waar men werkzaam is.

Toen ik 2 jaar geleden voor het eerst van dit project hoorde dacht ik dat het een grap was. Waarom laat de gemeente haar eigen schoonmaakdienst niet een paar weken hier de boel opruimen dacht ik, en bij voorkeur in de maanden dat je niet wegbrandt van de hitte. Maar nee, het blijkt een monthy python-achtige realiteit te zijn, met als gevolg dat ik in september vanaf een keurig schoongemaakte vervallen bunker van mijn favoriete uitzicht kan genieten, met dank aan de archeologische onderzoekers in spee.

Dit jaar kon het echter wel eens de laatste keer zijn dat ik dit schouwspel in alle rust kan beleven. De gemeente blijkt nu toch echt het plan te hebben opgevat (nadat de vrijwilligers hun werkzaamheden hebben beeindigd) om de gebouwen te gaan restaureren en op termijn een heuze “mirador” te plaatsen.
Stiekum hoop ik dat dit nog een flinke tijd duurt, want ik moet toegeven, dit soort plekken heeft voor mij een onmiskenbare charme. Je zult er zeer weinig collega-toeristen aantreffen, al heeft het eigenlijk alles in zich om een hotspot te worden voor de insiders.

Wellicht tot ziens op de Turó de Rovira!

Werk in uitvoering

Barcelona is zonder enige twijfel een grote toeristische trekpleister, maar de houding ten opzichte van het massatoerisme is vaak ambivalent.

Er wordt door de gemeente in grote hoeveelheden geld uitgegeven om het imago van Barcelona in stand te houden of te verbeteren, en om toeristen aan te trekken, maar er is bij bewoners van barcelona tegelijkertijd de houding dat de stad zich niet teveel moet aanpassen aan de toeristen zelf.

Ik krijg de indruk dat men als volgt denkt: "Als mensen onze stad willen bezoeken is dat prima, als ze veel geld besteden is het nog veel beter, maar we willen niet dat onze stad 1 groot openlucht museum wordt."
Een prima houding lijkt me, maar toch is het af en toe verrassend om te zien hoe weinig er rekening gehouden wordt met deze belangrijke inkomstenbron als het om informatievoorziening gaat.

Een goed voorbeeld zijn de werkzaamheden aan metrolijn 3 (de groene lijn). Deze lijn gebruik ikzelf van maandag tot vrijdag voor woon/werkverkeer, maar ook voor de Barcelona-bezoeker is dit een belangrijke lijn. L3 is namelijk de enige metro die vanaf het grote treinstation Sants richting de Ramblas gaat, de gehele Ramblas volgt tot aan het Plaza Catalunya en vanaf dat punt doorgaat naar 2 haltes die dichtbij het beroemdste (Gaudi-)park van Barcelona liggen: Parc Guell.

2 weken geleden verscheen er op verschillende metrostations van Lijn 3 de melding dat in de weekenden van 11 en van 18 juli deze metrolijn wegens werkzaamheden niet funcioneert op het traject waar zich de Parc Guell-haltes bevinden. In het Spaans en Catalaans staat keurig aangegeven dat er bussen ingezet zullen worden dit traject.

Meteen realizeerde ik mij dat het grootste gedeelte van degenen die in de zomermaanden het meeste gebruik maken van dit metrotraject (de niet spaans of catalaans sprekende toeristen) deze melding zal ontgaan. Ik zie nu al rijen met verhitte toeristen in of buiten de metrohaltes met hun plattegrond in de hand informatie proberen in te winnen bij de waarschijnlijk niet engels sprekende informatiebeambten van de metrodienst. Dat wordt niet "gezellig"...

Voordat ik aan dit stukje begon, bedacht ik me dat toeristen wellicht via de openbaar-vervoer website van Barcelona geinformeerd zouden worden. Als je daar echter de route invoert van plaza catalunya naar parc guell voor zaterdag 12 juli wordt je "keurig" naar lijn 3 verwezen. Geen woord over werkzaamheden en vervangende busdiensten...

Na enig ge-google ben ik verder geen meldingen tegenkomen, dus ik neem aan dat de potentiele parc guell bezoeker min of meer tot een "doe-vakantie" wordt gedwongen in de komende 2 weekenden...

Veel plezier!

Van oude dingen die voorbij gaan, of toch niet

Mijn buurt is architectonisch waarschijnlijk een speciaal geval.

Het is een voor Barcelona-begrippen zeer groene wijk, met gebouwen uit de 60/70-er jaren van de vorige eeuw die worden afgewisseld met bouwwerken die speciaal voor de olympische spelen van 1992 zijn gemaakt, terwijl er tussendoor overblijfselen van 50, 100 of langer terug te vinden zijn.
Bij sommige gebouwen heb ik een gemengd gevoel als ik er voorbij kom; ze zijn zo lelijk en/of vervallen dat ik me afvraag waarom ze niet zo snel mogelijk afgebroken worden om geen verdere oogpijn te veroorzaken, maar aan de andere kant vind ik het ook wel wat hebben, van die oude gammele handel tussen de voorschrijdende nieuwbouw.

Vorige week kwam las ik in de krant “El Periodico” dat één van deze gebouwen zowaar tot zeer kort geleden nog dienst heeft gedaan als baksteenfabriek. En om helemaal compleet te zijn blijkt het ook nog de laatste stenenfabriek met een ouderwetse schoorsteen van Barcelona te zijn. In Barcelona en omstreken heeft het in de 18e en 19e eeuw vol gestaan met dergelijke bouwwerken.

Ondanks de onmiskenbare lelijkheid en de ogenschijnlijke vergaande staat van verval krijg ik dan toch een nostalgisch gevoel bij zo’n gebouw, dat ik met regelmaat zonder al te veel eerbied voorbij ben gelopen.





Zoals gebruikelijk in Barcelona wordt het fabriekscomplex in de komende jaren omgetoverd tot wooneenheden. Echter, tot mijn verrassing wordt de fabriekstoren zelf niet gesloopt maar gerestaureerd, en veranderd in restaurant. Toch wel grappig.

Ik neem niet aan “La Bòbila de la Teixonera”, binnenkort de Gaudi-gebouwen gaat verdringen uit de toeristische top 10, al weet je maar nooit. Maar degene die ooit toevallig langs deze schoorsteen mocht komen weet nu in ieder geval het verhaal dat achter dit bouwwerk zit.
(De volgende foto toont trouwens het uitzicht vanaf de ingang van de steenfabriek)

Jabali’s

Jabali’s, oftewel everzwijnen, zijn waarschijnlijk geen dieren die de meeste mensen spontaan in verband brengen met Barcelona, behalve als onderdeel van een dagmenu in 1 van de vele Catalaanse restaurants.

Toch kom ik deze schuwe en naar het schijnt intelligente beesten met grote regelmaat in levende lijve tegen binnen een straal van 1 km rond mijn appartement.
Dit is voornamelijk te danken aan de nabijheid van het bosrijke heuvelgebied Collserola, ook wel de groene long van Barcelona genoemd, waarvan zij de vaste bewoners zijn. De grootste kans om Jabali’s in bewoond gebied tegen te komen is in de maanden november t/m januari, als de schemering invalt en ze op zoek gaan naar voedsel in een omgeving waar je ze niet zo snel zou verwachten.

Hoewel het dus niet vreemd is om Jabali’s hier af en toe tegen te komen was onze wijk in de afgelopen wintermaanden dusdanig populair bij de knorrende en wroetende viervoeters dat kranten en nationale tv-programma’s journalisten naar Montbau stuurden om melding te doen van deze voor Barcelona minder bekende vorm van massa-toerisme. Gedurende een week zag ik veelvuldig bekende gezichten van buurtbewoners opeens op het tv-scherm in de Spaanse variant van het 8-uur journaal.

In de warmere maanden is het echter wel heel ongebruikelijk om everzwijnen buiten hun territorium tegen te komen. Afgelopen week overkwam mij dit toen ik om 8 uur ’s avonds nog even een boodschap ging doen. Eerst dacht ik op zo’n 15 meter een grote hond te zien, maar toen het beest en ik elkaar naderden zag ik dat ik met een zwijn te maken had die zo te zien op zijn gemak een avondwandeling aan het maken was. Verbaasd liep ik door en achterom kijkend zag ik mijn eigenaardige buurtgenoot het struikgewas in verdwijnen.

Hopelijk loopt hij binnenkort niet de eigenaar van het dichtbij gelegen restaurant tegen het lijf, want dan zou ik hem de volgende keer zomaar op het menu tegen kunnen komen.

Lekker weertje

Hoe is het weer bij jullie?

Deze vraag aan het beging van een telefoongesprek is bijna altijd de inleiding tot een ongelijke strijd met familie en vrienden in Nederland.
Soms probeer ik het onderwerp te mijden of het wat minder pijnlijk te maken door te vermelden dat het hier ook best wel bewolkt is geweest en dat het niet altijd weer korte mouwen-weer is.

De afgelopen april en mei-maanden waren de rollen echter omgedraaid. En gelukkig maar, want eind maart gold voor het gebied van Barcelona en omstreken de fase "exceptioneel", wat betrekking had op het peil van de in het binnenland gelegen stuwmeren die ons hier van drink-, douche-, vijver-, tuinsproei- en zwembadwater moeten voorzien. Nog zorgwekkender was dat het waterpeil zich op 20,3% van de capaciteit bevond, slechts 0,3% verwijderd van de gevreesde limiet waarop de alarmfase afgekondigd zou worden, en dat met de droge zomermaanden in het verschiet.

Boten gevuld met het heldere goud vanuit normaal drogere, maar nu meer waterrijke gebieden waren onderweg en de politiek was al in rep en roer omdat Barcelona het waagde om water uit de grote Ebro-rivier richting Barcelona af te willen tappen. Iets waar men zelf jaren geleden tegenstander van was toen steden als Valencia en Murcia om een dergelijke toevoer hadden gevraagd.

Echter, al deze politieke polemiek en hulp van elders is voorlopig niet meer nodig. Vanaf april begon het wonder zich te voltrekken. Met grote regelmaat viel er regen, niet een klein beetje, en ook niet teveel in 1 keer, maar gestage hoeveelheden, vrijwel telkens vlak voor en tijdens het weekend.

De mensen in Barcelona sprongen nog net niet van blijdschap naar buiten om zich nat te laten spoelen (daar zijn ze in het algemeen ook iets te nuchter voor, bijna Nederlands..), maar er zijn toch zeer weinig bewoners van deze stad die niet met opluchting en blijdschap deze zegen van boven hebben verwelkomd.

Het bijna niet denkbare heeft zich echter in de afgelopen 1,5 maand voltrokken; op het moment van schrijven bevinden de binnenlandse stuwmeren die Barcelona voor een groot gedeelte van drinkwater voorzien op 50,1%, ondanks dat dit flink onder het gemiddelde van de afgelopen 10 jaar ligt en onder het niveau van vorig jaar is dit toch vele malen beter dan de armzalige 20,3% van 2 maanden geleden. De statistici onder ons kunnen deze ontwikkeling in grafieken volgen via deze link.

Minder leuk was dit alles voor familie en vrienden, die naar aanleiding van mijn enthousiaste verhalen van de afgelopen 3 jaar ("in april en mei is het hier fantastisch, veel zon, niet al te warm, kortom ideaal!") dit jaar massaal mijn wijze raad opvolgden en lange weekendjes of 1 of meerdere weken een vakantie hier in de buurt hadden geboekt. En dat terwijl het in Nederland bijna Spaans weer was in mei.
De komende tijd maar eens niet over het weer beginnen in gesprekken met Nederland...

Het voordeel van dit alles voor degenen die in Juni of Juli naar Barcelona komen is dat het hier supergroen is, iets wat in april en mei gewoon is, maar in de zomer niet zo heel gebruikelijk. Hieronder enkele sfeerbeelden van vandaag bij mij in de buurt.