Hardlopen in Barcelona

2010 belooft een goed jaar te worden voor hardloopminnend Barcelona.
Naast de halve marathon (dit jaar op Valentijnsdag) en de marathon op 7 maart, vindt in hartje zomer ook het Europees Kampioenschap atletiek plaats in Barcelona. Om precies te zijn vanaf 26 juli t/m 1 augustus.

Naast de stad van het goede klimaat (met een uniek kilometers lang stads-strand), van het lekkere eten en drinken en van de interessante cultuur en architectuur is Barcelona ook een sportstad. Vooral voetbal natuurlijk, vanwege de ploeg die in 2009 letterlijk alles gewonnen heeft wat er te winnen viel, maar ook omdat de gemeente sinds 20 jaar haar best doet om steeds meer sportevenementen naar de stad te halen.
In 1992 heeft Barcelona een van de beste Olympische spelen ooit georganiseerd en meer recentelijk was de stad in 2009 zowel aankomst- als vertrekplaats van Tour de France etappes.
De gemiddelde bezoeker zal Barcelona echter niet zo snel associëren met hardlopen, ondanks dat in de stad, weliswaar na enig zoeken, toch hele leuke hardlooplocaties te vinden zijn.
En dan bedoel ik niet de bekende Rambla of Ramblas van Barcelona, waar met name Amerikaanse sportievelingen hardlopen nog wel eens willen verwarren met over de hoofden lopen van het talrijke toeristische publiek dat hier elke dag zijn opwachting maakt.

Als het om locaties dichtbij het centrum gaat is de boulevard aan het strand een mooie en vlakke optie en voor degenen die Vondelpark-achtige rondjes prefereren komt het sympathieke en relaxte Parc de la Ciutadella in aanmerking.
Wat verder uit het centrum zijn er echter ook lange-afstand locaties beschikbaar met weinig hoogteverschil.


Het leukste traject bevindt zich op La Carretera de les Aigües (vrij vertaald de waterweg). Deze naam staat niet voor een rivier, maar voor een 10 kilometer lange weg, voor het overgrote gedeelte zonder asfalt en auto's, die op ca. 300 meter hoogte parallel langs Barcelona loopt. 100 jaar geleden aangelegd door het waterleidingbedrijf van Barcelona (vandaar de naam), is het een unieke gelegenheid voor hardlopers, wandelaars en fietser om zich langs de groene long van Barcelona te bewegen met vrijwel continu een fantastisch uitzicht op de stad.





Gezien de geringe aandacht die de gemeente besteedt aan een goede routebeschrijving naar dit gebied, lijkt het erop dat men dit traject geheim wil houden voor bezoekers van de stad (zoals toeristen) en wil reserveren voor de bewoners. Desondanks is het relatief simpel om dit hardlopersparadijs vanuit het centrum te bereiken.
Vanaf Plaza Catalunya neem je de regionale trein S1 of S2 van de FGC, dit station ligt ondergronds naast het metrostation van de lijnen L1 en L3. Je kunt voor de reis goedkoop gebruik maken van je "gewone" metrokaartje, bijvoorbeeld de T10 of een dagkaart. Vervolgens stap je uit bij de halte "Peu del Funicular". Een listige adder onder het gras is dat dit station eigenlijk te klein is voor de trein en dat je daarom niet in de voorste wagons moet instappen op Plaza Catalunya, anders kun je er op deze halte gewoonweg niet uit(!!)..
Op Peu del Funicular uitgestapt neem je de trappen of de lift omhoog (niet door de poortjes naar buiten gaan) om de Funicular naar Vallvidrera te nemen. Vergeet bij het betreden van de Funicular niet om op het knopje te drukken van de middelste halte, Carretera de les Aigües. Eenmaal daar uitgestapt waan je je echt in een andere wereld, waarbij alleen het geluid van, en het uitzicht op de grote stad onder je, je doen beseffen dat je echt in Barcelona bent.

Mocht je dit gebied met de fiets willen verkennen kijk dan hier, als je dichter bij het centrum wil fietsen of wandelen onder Nederlandse begeleiding kijk dan hier.

Barceloneta, tussen de gevallen ster en hotel W

Zo'n 4 maanden per jaar kun je op het zand van Barceloneta zitten zonder een plek te hoeven veroveren tussen kreeftrode Engelsen, luidruchtige Nederlanders of anderen die inmiddels ontdekt hebben dat Barcelona een echt strand heeft.

De plek waar eind 19e eeuw de enige badgelegenheid van Barcelona was, heet het strand van San Sebastian en is nu onderdeel van het kilometers lange strand dat de gemeente sinds 1992 heeft aangelegd.

De meeste inwoners en bezoekers van Barcelona zijn het erover eens dat deze nieuwe kustlijn een enorme verbetering is in vergelijking met de tijd dat dit gebied uit fabrieksterreinen en krottenwijken bestond, nog geeneens zo lang geleden.
Een uitzondering hierop zijn de oudere bewoners van wat voorheen de visserswijk was van Barcelona; Barceloneta.

Het nieuwe strand dat op steenworp afstand van hun (huur)woningen ligt heeft ervoor gezorgd dat de wijk beetje bij beetje opgekocht wordt door vermogende ondernemers en dat hun tot voor kort minieme huurprijzen flink aan het stijgen zijn. Ondanks de crisis kun je in deze wijk dan ook vele kleine makelaarskantoren vinden die appartementen te huur of te koop aanbieden.
Degene die dit al aan zag komen was de Duitse kunstenares Rebecca Horn die het, voor niet kunstkenners zoals ik, eigenaardige roestige kunstwerk "De gewonde ster" op het strand heeft mogen plaatsen in 1992, toen Barcelona in het kader van de Olympische spelen enorm schoongemaakt en gemoderniseerd is.

Deze wankelende blokkendoos heeft als tweede naam gekregen "Homage aan Barceloneta", met als diepere lading dat deze wijk het slachtoffer zou worden van de moderniseringsdrang van de gemeente.

Degenen die nog willen genieten van het "oude" Barceloneta, waar de straatjes gekenmerkt worden door de vele was die boven de straat hangt te drogen, moeten de komende jaren snel naar Barcelona komen. De definitieve genadeklap voor alles wat low-profile is, is inmiddels in vol ornaat in de buurt uitgedeeld in de vorm van het ultramoderne hotel W. Verwacht wordt dat de opening van dit hotel in oktober 2009 een stroom van nieuwe bouwactiviteiten in de buurt zal opleveren.
Dit hotel is zoals gebruikelijk door de bewoners al snel van een bijnaam voorzien, namelijk hotel Vela, oftewel het Zeilhotel in het Nederlands. Dit vanwege de vorm van het hotel, dat als een zeil of, zoals ikzelf vind, als een haaienvin uit de zee opduikt.


De nevelige sfeer van de foto's horen niet echt bij Barcelona (zo'n lucht heb je hier zo'n 10 dagen per jaar), maar passen wel bij de toekomst van de huidige bewoners van Barceloneta.
Over 10 jaar bestaat deze wijk waarschijnlijk voornamelijk uit strakke, witte appartementen.

Voor degenen die een romantisch weekend in het W-hotel overwegen heb ik alvast de prijzen voor het Valentijnsweekend bekeken. Voor de nacht van 13 op 14 februari is er al een kamer beschikbaar voor "slechts" 315 Euro. De duurste kamer voor die nacht is de "Cool Corner Suite" met Panoramic Sea view voor 1064 Euro, voor wat het waard is.

De laatste wasstraat van Barcelona

In tegenstelling tot wat sommige lezers zullen denken, heeft de titel van dit artikel niet betrekking op een gelegenheid waar je je auto kunt laten schoonmaken. Het gaat over iets anders; het doen van de "gewone was".
Vanaf de 17e tot begin 20e eeuw was het zeer gebruikelijk dat de welgestelde families uit het oude centrum van Barcelona hun was lieten doen door de wasvrouwen van Horta.
Horta is nu een wijk van Barcelona, maar was tot 100 jaar geleden een dorp dat kilometers buiten Barcelona lag. De rijke families van Barcelona hadden weliswaar grote huizen, maar over het algemeen onvoldoende schoon water om de was te kunnen doen en ook geen plaats om de was te laten drogen.
In Horta had men toentertijd echter voldoende ruimte en, nog belangrijker, door de grote hoeveelheid bronnen ook onbeperkte hoeveelheden schoon water ter beschikking.
Elke maandag werd dan ook de vuile was opgehaald in Barcelona en een kleine week later schoon en fris afgeleverd bij de welgestelde families aan huis.
Ruim 80 bedrijven, verspreidt over meerdere straten, verdienden met deze bezigheid hun brood. Met het volbouwen van Horta als wijk van Barcelona en met de komst van de wasmachine kwam er een einde aan deze economische activiteit in de 20e eeuw. Nagenoeg alle wasstraten zijn eveneens verdwenen, op één na.
Bijna niet te vinden in het huidige Barcelona, stuit de ondernemende ontdekker plotseling op een plek waar de tijd 100 jaar stil lijkt te hebben gestaan en bevindt hij/zij zich in een straat waarvan de naam in het Nederlands vertaalt "de straat van het koude water" heet. De oude putten en emmers waarmee het water uit de bronnen omhoog werd gehezen en de daadwerkelijke was en droogplekken zijn hier nog te vinden.
Het enige teken van leven dat je nu nog ziet zijn slapende katten en soms een blaffende hond, met af en toe een oude bewoner die komt kijken wie het in zijn hoofd heeft gehaald om door dit stille straatje te lopen.
Of deze bijzondere plek nog lang in tact blijft is maar zeer de vraag. De gemeente Barcelona heeft het plan opgevat om dit stuk van de wijk "op te knappen" en te moderniseren, dit tot grote onvrede van de bewoners van deze straat.
Het zou inderdaad heel jammer zijn als de oude wasstraat vervangen gaat worden door flatgebouwen en parkeergarages, zoals er al zoveel zijn in Barcelona. Wie dit stukje uniek Barcelona nog wil zien moet waarschijnlijk haast maken, over een paar jaar
zou het heel goed vervangen kunnen zijn door luxe wooneenheden.

Sneeuw in Barcelona

In Nederland wordt weliswaar geschaatst, maar in Barcelona is het dit jaar begin januari ook volop winter.
Het is niet gebruikelijk dat de maximum-temperatuur hier onder de 10 graden duikt, maar in deze winter is het voor Barcelona-begrippen tot nu toe best fris te noemen en hoor je mensen op straat continu klagen over de bittere kou. In dit verband is het handig om te weten dat een temperatuur van 8 graden voor de gemiddelde Barcelonees gelijk aan Siberische vrieskou.
In de centrum van de stad valt vrijwel nooit sneeuw dat langer dan een uur blijft liggen, gemiddeld 1x in de 20 jaar. Maar zelf woon ik tegen de heuvels aan die Barcelona van het binnenland afscheiden en hier komt sneeuw iets vaker voor.
En zowaar: Vanochtend zag ik voor het eerst sinds 3 jaar weer eens sneeuw liggen toen ik het raam uitkeek.

Geen enorme hoeveelheden, maar toch voldoende om van aardige uitzichten te kunnen genieten, ondanks de grauwe bewolking
die er boven de stad hangt.


Als ik vanaf huis bovendien een half uurtje omhoog loop, kan ik ook Montserrat mysterieus mooi zien liggen, en zelfs de besneeuwde Pyreneeën.


Nu maar afwachten of het weer 3 jaar duurt voordat het hier opnieuw wit is.