La Sagrada Familia, de binnenkant is af!

De bouw van de boetedoenings-tempel van de heilige familie, oftewel La Sagrada Familia in Barcelona, vordert met grote stappen.
Nadat de hele wereld via de TV heeft kunnen zien dat de Paus op 7 november 2010 deze tempel officieel heeft ingewijd tot basiliek, kan nu ook het gewone volk zoals ik een kijkje nemen in de afgeronde binnenkant, zonder dat deze voor een gedeelte afgesloten was en volstond met steigers en werklui zoals dat eerder dit jaar nog het geval was.

Als antwoord op de tijdens onze fietstours door Barcelona vaak gestelde vraag over wat de beste tijd is om deze tempel te bezoeken, zeg ik altijd dat dit ´s ochtends vroeg is op een doordeweekse dag. Vanaf 9 uur gaan de deuren open en toen ik gisteren om half 10 aankwam kon ik inderdaad meteen doorlopen naar de kassa en hoefde ik niet in dit soort rijen te staan:


Na de inmiddels verhoogde toegangsprijs betaald te hebben waarmee de bouw van de kerk wordt bekostigd kon ik naar binnen. Voor de entree betaal je nu 12 Euro, voor de audiogids (aanrader) komt daar nog eens 4 Euro bij en als je ook de torens in wilt (niet voor mensen met hoogtevrees) ben je voor 2,50 Euro extra voorzien van een derde kaartje.


Dan de binnenkant. Veel mensen die de indrukwekkende buitenkant van dit bouwwerk hebben gezien waren in het verleden teleurgesteld over de rommelige, bouwput-achtige entourage van het binnengedeelte. Dat is nu echt compleet anders, want de binnenkant vind ik betoverend, ook als je niet gelovig bent. De kolommen groeien als bomen in een bos naar boven toe en het dak wordt als het ware gevormd door hun bladeren.




De natuurlijke lichtinval is heel bijzonder en verder is het indrukwekkend hoe het koor op 15 meter hoogte aan de zijkanten van de kerk geplaatst is, waar ruimte is voor 1000 koorleden.

Verder is alles vooral ook groot, de binnenkant is 4500 vierkante meter en er kunnen 8000 mensen naar binnen om een dienst bij te wonen, al vraag ik me af hoe vaak dat gaat gebeuren. Fotograferende en betalende toeristen zijn er in ieder geval meer dan genoeg, ik ben benieuwd wat de diepgelovige Gaudi daar van gevonden zou hebben.

De buitenkant is trouwens nog lang niet af, er moet onder andere nog een torentje van 170 meter hoog geplaatst worden, de verwachting is dat we over 15 a 20 jaar ook de buitenkant helemaal af kunnen zien.

Hardlopen in Barcelona

2010 belooft een goed jaar te worden voor hardloopminnend Barcelona.
Naast de halve marathon (dit jaar op Valentijnsdag) en de marathon op 7 maart, vindt in hartje zomer ook het Europees Kampioenschap atletiek plaats in Barcelona. Om precies te zijn vanaf 26 juli t/m 1 augustus.

Naast de stad van het goede klimaat (met een uniek kilometers lang stads-strand), van het lekkere eten en drinken en van de interessante cultuur en architectuur is Barcelona ook een sportstad. Vooral voetbal natuurlijk, vanwege de ploeg die in 2009 letterlijk alles gewonnen heeft wat er te winnen viel, maar ook omdat de gemeente sinds 20 jaar haar best doet om steeds meer sportevenementen naar de stad te halen.
In 1992 heeft Barcelona een van de beste Olympische spelen ooit georganiseerd en meer recentelijk was de stad in 2009 zowel aankomst- als vertrekplaats van Tour de France etappes.
De gemiddelde bezoeker zal Barcelona echter niet zo snel associëren met hardlopen, ondanks dat in de stad, weliswaar na enig zoeken, toch hele leuke hardlooplocaties te vinden zijn.
En dan bedoel ik niet de bekende Rambla of Ramblas van Barcelona, waar met name Amerikaanse sportievelingen hardlopen nog wel eens willen verwarren met over de hoofden lopen van het talrijke toeristische publiek dat hier elke dag zijn opwachting maakt.

Als het om locaties dichtbij het centrum gaat is de boulevard aan het strand een mooie en vlakke optie en voor degenen die Vondelpark-achtige rondjes prefereren komt het sympathieke en relaxte Parc de la Ciutadella in aanmerking.
Wat verder uit het centrum zijn er echter ook lange-afstand locaties beschikbaar met weinig hoogteverschil.


Het leukste traject bevindt zich op La Carretera de les Aigües (vrij vertaald de waterweg). Deze naam staat niet voor een rivier, maar voor een 10 kilometer lange weg, voor het overgrote gedeelte zonder asfalt en auto's, die op ca. 300 meter hoogte parallel langs Barcelona loopt. 100 jaar geleden aangelegd door het waterleidingbedrijf van Barcelona (vandaar de naam), is het een unieke gelegenheid voor hardlopers, wandelaars en fietser om zich langs de groene long van Barcelona te bewegen met vrijwel continu een fantastisch uitzicht op de stad.





Gezien de geringe aandacht die de gemeente besteedt aan een goede routebeschrijving naar dit gebied, lijkt het erop dat men dit traject geheim wil houden voor bezoekers van de stad (zoals toeristen) en wil reserveren voor de bewoners. Desondanks is het relatief simpel om dit hardlopersparadijs vanuit het centrum te bereiken.
Vanaf Plaza Catalunya neem je de regionale trein S1 of S2 van de FGC, dit station ligt ondergronds naast het metrostation van de lijnen L1 en L3. Je kunt voor de reis goedkoop gebruik maken van je "gewone" metrokaartje, bijvoorbeeld de T10 of een dagkaart. Vervolgens stap je uit bij de halte "Peu del Funicular". Een listige adder onder het gras is dat dit station eigenlijk te klein is voor de trein en dat je daarom niet in de voorste wagons moet instappen op Plaza Catalunya, anders kun je er op deze halte gewoonweg niet uit(!!)..
Op Peu del Funicular uitgestapt neem je de trappen of de lift omhoog (niet door de poortjes naar buiten gaan) om de Funicular naar Vallvidrera te nemen. Vergeet bij het betreden van de Funicular niet om op het knopje te drukken van de middelste halte, Carretera de les Aigües. Eenmaal daar uitgestapt waan je je echt in een andere wereld, waarbij alleen het geluid van, en het uitzicht op de grote stad onder je, je doen beseffen dat je echt in Barcelona bent.

Mocht je dit gebied met de fiets willen verkennen kijk dan hier, als je dichter bij het centrum wil fietsen of wandelen onder Nederlandse begeleiding kijk dan hier.

De Sagrada Familia, komt het ooit af?

Een van de beroemdste gebouwen van Barcelona, en naar alle waarschijnlijkheid het beroemdste gebouw ter wereld dat nog steeds niet af is, is de Sagrada Familia van Gaudi. De bovenstaande afbeelding laat zien hoe het waarschijnlijk gaat worden en niet zoals het er op dit moment uitziet (zie hieronder).
Tijdens onze fietstour door Barcelona komen we hier langs, en er is nog nooit iemand geweest bij wie het gebouw geen reactie teweeg bracht. De meesten vinden het indrukwekkend en mooi, een minderheid vindt het overdreven en kitscherig en een enkeling slaakt een zucht dat het toch jammer is dat er zoveel kranen en steigers op en om het gebouw staan, ervan uitgaande dat men met een verbouwing bezig is en niet met de daadwerkelijke bouw.

Verder is het ook leuk om de reacties te horen over de 2 façades die inmiddels af zijn. De geboortefaçade, die nog door Gaudi is ontworpen en grotendeels door hemzelf is afgerond, levert de meest positieve reacties op vanwege de fantasievolle stijl en de vele details.
De meer recente passiefaçade, waarvan het sculptuurwerk op een zeer strakke wijze door de nog levende beeldhouwer Subirachs is ontworpen en gemaakt, krijgt over het algemeen minder bijval. Al is dit voor ca. eenderde van de deelnemers aan onze tours de favoriete kant.

Over de 3e façade, die tevens de hoofdingang moet worden is op dit moment veel te doen. Met deze Gloria-façade is men in 2005 begonnen, maar op dit moment is men tevens op hemelsbreed 3 meter afstand met een ander indrukwekkend bouwwerk bezig, dit maal onder de grond. De hogesnelheidslijn van Madrid naar Barcelona moet namelijk verlengd worden richting Frankrijk. In Barcelona moet deze trein via een tunnel ondergronds gaan en de route loopt precies langs de Sagrada Familia, alwaar men op dit moment met de voorbereidingen van de boor en graafwerkzaamheden bezig is.

Niet iedereen is gecharmeerd van deze aanpak omdat de vrees bestaat dat, net als recentelijk in Amsterdam en Keulen, er gebouwen scheuren zullen gaan vertonen, gaan verzakken of zelfs zullen instorten.
Dit zou natuurlijk weer een ernstige vertraging in de bouw van de Sagrada Familia betekenen die volgens de huidige plannen ergens tussen 2026 en 2035 klaar moet zijn. Een enkele pessimist heeft een mogelijke rampscenario al visueel uitgewerkt waarin het gehele bouwwerk van Gaudi ineenstort. Laten we hopen dat hij niet gelijk krijgt en dat de Sagrada Familia ooit af komt.

De gouden gloed keert terug in het Parc de la Ciutadella

Het Parc de la Ciutadella is een klassieker in onze fietstour door Barcelona, en niet voor niets, want het is het meest sympathieke park van Barcelona.

Een van de grootste bezienswaardigheden van dit park, de monumentale Cascade, stond echter jarenlang in de steigers. In de afgelopen maanden zijn de doeken en steigers beetje bij beetje afgebroken en zien we nu dat het beeld van Venus, de waterspuwende draken en andere fonteinen weer in ere zijn hersteld en dat de heroïsche gevechtskar met paarden aan de bovenkant van het gebouw de roetzwarte kleur van de afgelopen decennia heeft ingeruild voor oorspronkelijke gouden bedekking.

Alle bezoekers kunnen dus nu weer genieten van deze Cascade in de oorspronkelijke staat van ruim 100 jaar geleden, waar de jonge Gaudi ook nog een helpende hand in heeft gehad.

Het Parc de la Ciutadella is eigenlijk het enige park van de stad dat veel plekken heeft waar je op het gras kunt zitten en waarbij je tegelijkertijd de schaduw op kunt zoeken van de vele (palm)bomen die het park rijk is. Je kunt er zelfs een bootje huren om de kleine en zeer ondiepe vijver te bevaren.

Omdat het dichtbij het oude centrum ligt en ook nog het grootste park binnen de stad is, is het dan ook zeer populair bij de lokale bevolking. In het weekend zul je er veel gezinnen en stelletjes aantreffen, terwijl doordeweeks met name studenten dit park weten te vinden. Vanaf april t/m oktober kun je hier vrijwel gegarandeerd in je T-shirt picknicken, hetgeen ook veelvuldig gebeurt en heel vaak klinkt er muziek van een groep muzikanten die de feestvreugde in het park nog eens verhogen.

Op de plek van het huidige park heeft respectievelijk eerst een oude wijk van Barcelona gestaan, vervolgens een grote citadel die tot doel had de stad onder controle te houden, dat op haar beurt eind 19e eeuw vervangen werd door het vriendelijke park dat het nu is. Je vindt er naast de Cascade veel kunstwerken en monumentale gebouwen waaronder het Paleis van de 3 draken dat door een belangrijke tijdgenoot van Gaudi, Domenech i Muntaner, voor de wereldtentoonstelling van 1888 is gebouwd.

Als je de relatieve rust vlak bij het centrum van Barcelona probeert te vinden in een groene omgeving, moet je dit park zeker met een bezoekje vereren.

Tour de France Barcelona, een terugblik

Afgelopen week was het dan zover. Het Tour de France spektakel bereikte Barcelona in het gezelschap van een stug regenfront dat gedurende de 9e juli van mijn woonplaats haar favoriete stad maakte.
Gedurende 2,5 maand had het hier niet fatsoenlijk geregend en opeens komt het water, juist op deze tourdag, met bakken uit de hemel gevallen. Net voordat de renners Barcelona bereikten hield de regen echter op, wat tot spectaculaire taferelen leidde. Op het eerste gezicht waren de wegen rond en in Barcelona prima begaanbaar, maar ze waren wel spekglad geworden en vooral de witte strepen op het zwarte asfalt veroorzaakten vele valpartijen.

Daardoor kwamen de renners in verschillende groepjes aan op de plek waar ik me had opgesteld, op 3 kilometer van de eindstreep. Met een camera in de hand had ik het idee om een leuk filmpje te schieten. Op het initiatief van de gemeente, om de toeschouwers met gele kartonnetjes in de lucht te laten zwaaien bij het passeren van het peloton, had ik echter niet gerekend. De bedoeling van de gele kartonnetjes was om een gele wave te produceren door heel Barcelona, maar had als neveneffect dat je de renners eigenlijk alleen van heel dichtbij kon zien, getuige mijn matige coverage van de doorkomst van David Millar en de achtervolgers hieronder.


Ondanks de onverwachte regenval was de aankomst toch een groot succes qua toeschouwersaantal. Het gehele traject in de stad was goed bezet en de stemming in de stad was heel vrolijk en relaxed. Ook nadat de belangrijkste renners waren gepasseerd bleef men aan de kant staan om de laatste renner, de Nederlandse sprinter Kenny van Hummel, met applaus te begeleiden.


De volgende dag vertrok de tourcaravaan alweer uit Barcelona en het parcours dat men volgde was bovendien voor 80% de route die ik altijd vanuit de stad neem als ik van mijn eigen tours naar huis terugkeer. Ook hier weer veel mensen langs de weg, de tour leeft in Barcelona!

Vlak bij mijn huis had ik het steilste stukje van het begintraject uitgezocht, waar ik altijd op bijna wandelsnelheid omhoog kom, om de meute niet binnen 2 seconden voorbij te zien flitsen. Helaas, met mijn zoontje van anderhalf jaar op de linkerarm bleek het heel lastig om redelijke beelden te schieten.

Bovendien ging men minimaal 3x zo snel omhoog dan ikzelf normaal gesproken doe. Na hooguit 5 seconden was vrijwel het gehele peloton dan ook langs ons geflitst. Hieronder het videoresultaat, de gele trui is nog net te zien.

Al met al 2 leuke tourdagen, al was alles natuurlijk wel weer veel te snel voorbij.

Fietsliefhebbers die zelf het aankomsttraject in Barcelona een keer willen fietsen en tegelijkertijd nog andere plekken van de stad willen zien kunnen terecht op onze website.

Tour de France in Barcelona

Op 9 en 10 juli 2009 is het zover. Dan komt de tourcaravaan namelijk langs in Barcelona.
25 jaar geleden ben ik een paar keer naar touretappes gaan kijken in Frankrijk. Bij voorkeur bergtijdritten, dan waren ze tenminste niet in 10 seconden voorbij.
Nu heeft de organisatie van de Tour het me wat makkelijker gemaakt, want volgende week passeren de hard fietsende mannen op een kilometer afstand mijn huis.

Op 9 juli is Barcelona de eindbestemming van de 6e etappe die vertrekt vanuit het noordelijk gelegen Girona. De aankomst is op Montjuich waar de finishlijn geduldig ligt te wachten en de dranghekken al zijn geplaatst.


De volgende dag is Barcelona de startplaats van de 7e etappe en gaat men via de heuvels van Collserola op weg naar Andorra.

Dat de Tour hier langs komt is eigenlijk niet zo vreemd. Waar 10 jaar geleden alleen de hardnekkigste avonturier zich op de fiets in de bebouwde kom van Barcelona waagde, is de fiets nu niet meer weg te denken uit het straatbeeld van de stad.
Het 2 jaar geleden opgezette Bicing-project van de gemeente is één van de oorzaken van deze omslag. Dit soort witte fietsenplan voor bewoners heeft inmiddels bijna 200.000 gebruikers. Ook toeristen die zich op de fiets door de stad verplaatsen zijn inmiddels een normaal verschijnsel geworden.

De organisatie heeft tevens nog een aantal officiële redenen om dit gedeelte van Spanje (Catalonië) in het traject op te nemen. Zo kwam de kunstenaar en wielerfan Salvador Dali uit Figueres, vlakbij Girona, en heeft de Spaanse wielerlegende Bahamontes 50 jaar geleden de Tour de France gewonnen, waar Dali toen toevallig een speciale postkaart aan had gewijd.
Ook bereidde Lance Armstrong zich jarenlang voor op de Tour in Girona, al denk ik niet dat dit voor de tourleiding de reden geweest is om daarvandaan de etappe te laten beginnen.

Voor de stad Barcelona is de Tour natuurlijk een prima gelegenheid om de stad te promoten. Om alles er spectaculair uit te laten zien heeft men aan de bewoners gevraagd om een gele "wave" te produceren langs de kant van de weg als de wielrenners langskomen. Bovendien heeft de gemeente inmiddels gedeeltes van het traject van een nieuwe laag gitzwart asfalt voorzien.

Als de temperatuur tijdens de etappe net zo hoog oploopt als op 1 juli j.l. (35 graden, de hoogste temperatuur van de afgelopen 5 jaar hier) mogen de wielrenners en de reklamecaravaan wel uitkijken dat ze niet in het gloednieuwe wegdek zakken.

De ervaren wielrenners zullen in Barcelona trouwens een rare deja-vu beleven. Ook hier staat er namelijk een Arc de Triomf, dus wellicht dat sommigen even denken dat ze al in Parijs zijn aangekomen.

Fietsliefhebbers die zelf het aankomsttraject in Barcelona een keer willen fietsen en tegelijkertijd nog andere plekken van de stad willen zien kunnen terecht op onze website.

Turo Park, een lente-oase in Barcelona

Toeristen die voor het eerst Barcelona met de auto bezoeken en dit via de "Diagonal" doen (de straatnaam dekt exact de inhoud), weten het zich misschien nog wel te herinneren. Vanaf de snelweg word je via 4 banen de stad binnengeloodst en vervolgens word je gelanceerd op een grote rotonde waar iedereen voorrang denkt te hebben. Deze rotonde bevindt zich op het verder statige plein Francesc Macia.

Degenen die in alle verwarring per ongeluk deze rotonde driekwart rond nemen, rijden dan niet alleen één van de elite-wijken van Barcelona binnen, of zoals de Spanjaarden zeggen; de wijk waar de "pijos" wonen (spreek uit piegos), maar rijden ook na 300 meter recht tegen een charmant park aan. Echt een oase als je net van de Diagonal afkomt.

Voor degenen die fietsend of wandelend in deze hoek van Barcelona verzeild raken is dit park de perfecte tussenstop om even wat te lezen op de vele bankjes, om in het gras te liggen (zoals veel medewerkers van nabij gelegen winkels/bedrijven doen), of om wat te eten en te drinken op het terras in het midden van het park.


Als je een bank uitzoekt aan de rand van de vijver kun je meestal de schildpadden op elkaar gestapeld zien liggen zonnen.
Kies je voor een leesplek aan de andere kant van het park dan zul je vooral veel Zuid-Amerikaanse dames met opvallend blonde kinderen langs zien lopen. Vele families in deze wijk hebben nog een dienstmeisje of op zijn minst een full-time babysitter.

Al met al een goede plek om eens rustig een van de vele andere kanten van Barcelona te bekijken en in je op te nemen.

Fietsen en bellen op de Ramblas

Het overkomt waarschijnlijk iedereen wel eens; je doet zelf iets wat je bij anderen altijd afkeurt.
Zo vind ik het zelf een belachelijk gezicht (en nog gevaarlijk ook) als ik iemand al fietsend mobiel zie bellen. Wat moet je dus doen als jouw mobiel in je jaszak afgaat terwijl je aan het fietsen bent? Juist, afstappen en opnemen of doorfietsen en de telefoon laten rinkelen, precies datgene wat ik gisteren niet deed.
Al telefonerend fietste ik over de Ramblas toen mij de pas werd afgesneden door een sportieve zwarte auto, net toen ik het gesprek wilde beëindigen. Terwijl op 5 meter afstand nietsvermoedende toeristen hun zakken werden gerold werd ik door 2 politie-agenten terecht gewezen en bekeurd wegens "het besturen van een voertuig terwijl ik een mobiele telefoon aan het gebruiken was".

Mijn eerste reactie was dat er op de Ramblas wel zwaardere vergrijpen plaatsvinden dan mobiel telefoneren, maar ik moet natuurlijk niet zeuren, eigen schuld dikke bult..
Hopelijk gaat mijn boete van 45 Euro door de gemeente goed gebruikt worden.

Barcelona en fietsen

Barcelona heeft zich in de afgelopen jaren ontwikkeld van een vrijwel fietsloze stad tot een plek waar de fiets zich een volwaardige positie aan het verwerven is in het verkeer.
Dit gaat echter niet zonder slag of stoot, want een ieder die wel eens in Barcelona is geweest zal de verkeersjungle hier zijn opgevallen.

Achteruitkijkspiegels, zijspiegels en knipperlichten zijn voor veel automobilisten meer nutteloze dan essentiele attributen. Vaak genoeg moet je op het laatste moment uitwijken omdat jouw voorganger plotseling zijn auto midden op straat neerzet om een boodschap te doen, en ook nog uitstapt alsof hij/zij de enige weggebruiker is. Motor -en scooterrijders lijken zich helemaal niks aan te trekken van verkeersregels en krioelen met ware doodsverachting tussen de auto's door.

Fietsen is op veel wegen van Barcelona dan ook een bezigheid die oplettendheid, improvisatievermogen en in sommige gevallen doodsverachting vereist. Het is echter niet alleen kommer en kwel voor fietsers. Zo mag je op veel stoepen en voetpaden met je fiets rijden (de stoep moet minimaal 5 meter breed zijn en er moet minimaal 3 meter ruimte zijn ten opzichte van de overige gebruikers, dit tot groot ongenoegen van voetgangers), en zijn er inmiddels veel fietspaden aangelegd.
Bij dit laatste moet echter vermeld worden dat vele van deze fietspaden juist weer op voetpaden en stoepen zijn geplaatst, met hilarische taferelen tot gevolg. Degene die dit bedacht heeft moet aanhanger zijn van de chaos-theorie.. Verder stoppen sommige fietspaden nogal abrupt op minder logische plekken, zoals tegen de schutting van een terras (zie de foto's hieronder).


Of houdt het fietspad tijdelijk op:


De toename van het fietsgebruik in Barcelona is met name te danken aan het in 2007 door de gemeente gestarte project Bicing (een moderne uitvoering van het witte fietsenplan). Voor een relatief klein bedrag per jaar krijg je een digitale kaart waarmee je op de vele bicing-stations van Barcelona een fiets kunt pakken en deze vervolgens op een ander station kunt achterlaten. Je hier maximaal 2 uur aaneengesloten van gebruikmaken, waarvan het eerste half uur gratis is.
Bicing is in ruim een jaar ongekend succesvol gebleken, wat ook haperingen in het systeem met zich meebrengt, en de Barcelona-bezoeker zal dan ook zonder twijfel met grote regelmaat de Bicing-stations tegenkomen en de rood/witte fietsen langs zich heen zien schieten.

Al met al is fietsen in Barcelona prima te doen, mits je goed uitkijkt en de goede straten uitkiest.
Bij toeristen lijkt er ook veel interesse te zijn om zich op de fiets door de stad te begeven, een simpel voorbeeld:
Afgelopen week moest ik naar het Bicing-kantoor om een nieuwe kaart op te halen. Voor het gebouw in de oude binnenstad is ook een station waar je je bicing-fiets kunt neerzetten en ophalen en binnen 1 minuut werd ik al 2 keer aangesproken door toeristen die graag wilden weten hoe je aan zo'n kaart kunt komen. "Helaas, is niet mogelijk" was het antwoord dat ik ze moest geven.
Heb nog wel het adres van BudgetBikes aan ze doorgegeven. Een van de vele fiestverhuurbedrijven die in de afgelopen jaren uit de grond zijn geschoten. Deze onderscheidt zich door fietsverhuur op oranje-fietsen, kan dus niet anders dan Nederlands zijn.