Hoe kom ik naar het Labyrinth Park (Parc del Laberint)?

Het bekendste park van Barcelona is natuurlijk Park Guëll van Gaudi, het meest gezellige park is wellicht het Parc de la Ciutadella, maar het oudste, meest romantische en waarschijnlijk ook één van de meest onbekende parken van Barcelona is het Parc del Laberint.
De gemeente van Barcelona lijkt echter vastbesloten om het park verborgen te houden voor toeristen, vandaar dat op geen enkele wijze wordt aangegeven hoe je bij het park kunt komen, terwijl dit feitelijk heel simpel is. Binnen 25 minuten ben je vanaf het centraal gelegen Plaça Catalunya namelijk bij het park.

Hierbij de routebeschrijving, die onderweg zowaar een halve kunstroute blijkt te zijn: Je neemt allereest metrolijn 3 (L3, de groene lijn), bijvoorbeeld vanaf Plaça Catalunya, richting Trinitat Nova. Vanaf de halte Catalunya ben je in 15 minuten bij halte Mundet, hier stap je uit en ga je, nadat je de poortjes bent doorgegaan, naar rechts. Volg het bord: “Sortida, Pg. Vall d´Hebrón (muntanya)”

 

Je gaat via de roltrappen naar boven en komt meteen een klein kunstwerk tegen. Dit zal nooit de ultieme kunst-attractie van Barcelona worden, maar het is wel aardig om te weten dat de schepper van dit eigenaardige werk met de naam “Forma 212” Josep Maria Subirachs is. Weinig toeristen weten wie dit is, maar op zijn minst 3 miljoen mensen hebben zijn beelden gezien die je aan de Passie-façade van de Sagrada Familia kunt vinden, en waar de huidige ingang van dit nog in aanbouw zijnde meesterwerk is. Subirachs maakte dit beeld in 1957 op 30-jarige leeftijd, 30 jaar voordat hij de beelden van de Passie-kant ontwierp.

 

 Je loopt nu recht omhoog, met aan je rechterhand de velden van een voetbalschool waar de Barcelona-doelman Valdes nog de kneepjes van het vak geleerd heeft Je komt nu uit op een rotonde waar je wederom een beeld ziet, dit keer met een gezicht waarop via niet geheel gelukte plastische chirurgie een wat donkere neus geplaatst is. Het kunstwerk is het vrijwel laatste werk van de kunstenaar Josep Clara en lijkt enigszins op de Denker van Rodin, niet zo vreemd, want beide kunstenaars kenden elkaar.

Na deze alternatieve denker aanschouwt te hebben ga je naar rechts, langs de slagbomen.  De weg draait naar links en al snel kom je meerdere verkeersborden tegen. Wie denkt dat hier het Laberint Park op staat aangegeven heeft niets begrepen van de bewegwijzering in Barcelona. Ga hier maar gewoon naar rechts richting “Sortida Velodrom”

Je ziet nu allereerst aan je rechterhand een verlaten openlucht zwembad liggen en verderop naar rechts de Olympische wielerbaan, oftewel het Velodrom d’Horta. Aan de linkerkant van het Velodrom zie je een steile trap, deze trap beklim je en je bent nu vlakbij de ingang van het Laberint park. Voordat je het park ingaat kun je op een terrasje wat drinken (als men open is) of aan de linkerkant picknicken als je zelf eten en drinken hebt meegenomen. Voor het Laberint-park moet je entree van iets meer dan 2 euro betalen, behalve op woensdag en zondag, dan mag je gratis naar binnen. Als je de uitgang van het echte doolhof hebt gevonden en het park bezocht hebt kun je nog even stilstaan bij het uitzicht richting Middelandse zee.

Vervolgens kun je rechts langs het Velodrom lopen. Je ziet in het Velodrom blokken steen liggen, dit keer gaat het niet om een onafgemaakt Spaans gebouw, maar om een oefenterrein voor het zeer moeilijke trial fietsen. Als je doorloopt zie je wederom een aantal stenen die doen vermoeden dat het om een verwoest bouwwerk gaat. Niets is echter minder waar, het is opnieuw een kunstwerk, namelijk het Transitable visual poem in three times, van de in Barcelona bekende kunstenaar Joan Brossa die op de Montjuïc-heuvel zelfs een heel park naar zich vernoemd heeft gekregen.

Het gaat hier om een in stukken gebroken A en een complete A. Tussen de beide A’s vind je op de grond allerlei leestekens zoals een komma, vraagteken en een uitroepteken. De meeste Barcelona-bezoekers hebben waarschijnlijk wel eens werk van Brossa gezien, namelijk de letters die gezamenlijk BARCINO vormen vlakbij de hoofdingang van de kathedraal van Barcelona.

Na deze laatste kunstexplosie loop je rechtdoor richting de drukke ringweg. Daar aangekomen loop je naar rechts en kom je al snel weer de metrohalte Mundet tegen, zo kun je weer terug naar het meer bekende en drukkere Barcelona.

 

 

 

De Sagrada Familia, komt het ooit af?

Een van de beroemdste gebouwen van Barcelona, en naar alle waarschijnlijkheid het beroemdste gebouw ter wereld dat nog steeds niet af is, is de Sagrada Familia van Gaudi. De bovenstaande afbeelding laat zien hoe het waarschijnlijk gaat worden en niet zoals het er op dit moment uitziet (zie hieronder).
Tijdens onze fietstour door Barcelona komen we hier langs, en er is nog nooit iemand geweest bij wie het gebouw geen reactie teweeg bracht. De meesten vinden het indrukwekkend en mooi, een minderheid vindt het overdreven en kitscherig en een enkeling slaakt een zucht dat het toch jammer is dat er zoveel kranen en steigers op en om het gebouw staan, ervan uitgaande dat men met een verbouwing bezig is en niet met de daadwerkelijke bouw.

Verder is het ook leuk om de reacties te horen over de 2 façades die inmiddels af zijn. De geboortefaçade, die nog door Gaudi is ontworpen en grotendeels door hemzelf is afgerond, levert de meest positieve reacties op vanwege de fantasievolle stijl en de vele details.
De meer recente passiefaçade, waarvan het sculptuurwerk op een zeer strakke wijze door de nog levende beeldhouwer Subirachs is ontworpen en gemaakt, krijgt over het algemeen minder bijval. Al is dit voor ca. eenderde van de deelnemers aan onze tours de favoriete kant.

Over de 3e façade, die tevens de hoofdingang moet worden is op dit moment veel te doen. Met deze Gloria-façade is men in 2005 begonnen, maar op dit moment is men tevens op hemelsbreed 3 meter afstand met een ander indrukwekkend bouwwerk bezig, dit maal onder de grond. De hogesnelheidslijn van Madrid naar Barcelona moet namelijk verlengd worden richting Frankrijk. In Barcelona moet deze trein via een tunnel ondergronds gaan en de route loopt precies langs de Sagrada Familia, alwaar men op dit moment met de voorbereidingen van de boor en graafwerkzaamheden bezig is.

Niet iedereen is gecharmeerd van deze aanpak omdat de vrees bestaat dat, net als recentelijk in Amsterdam en Keulen, er gebouwen scheuren zullen gaan vertonen, gaan verzakken of zelfs zullen instorten.
Dit zou natuurlijk weer een ernstige vertraging in de bouw van de Sagrada Familia betekenen die volgens de huidige plannen ergens tussen 2026 en 2035 klaar moet zijn. Een enkele pessimist heeft een mogelijke rampscenario al visueel uitgewerkt waarin het gehele bouwwerk van Gaudi ineenstort. Laten we hopen dat hij niet gelijk krijgt en dat de Sagrada Familia ooit af komt.

Tibidabo, de top van Barcelona

Vrijwel iedereen die in Barcelona is geweest heeft het wel eens gezien, weinigen weten wat het is, nog minder mensen zijn er ooit geweest en slechts een enkeling weet wat het betekent.

Ik heb het over Tibidabo, het hoogste punt van Barcelona waarop vanuit de verte een indrukwekkend bouwwerk, oftewel "de Tempel van het heilige hart van Jezus" te zien is.
Tibidabo is ruim 500 meter hoog, maar als je de tempel in gaat en via trappen en de lift tot onder de voeten van de op de top staande Jezus uitkomt, bevind je je op 560 meter hoogte.

Als je de klim aandurft word je beloond met een geweldig uitzicht over Barcelona, bij helder weer uitzicht op Montserrat en bij zeer helder weer op de in de winter besneeuwde Pyreneeën.

Een ander opvallend complex is het oudste attractiepark van Spanje. Het "Parque de atracciones Tibidabo" is niet het meest hippe pretpark van Europa, maar wel het pretpark met het mooiste uitzicht. En waar ter wereld vind je op zo'n unieke plek zowel een kerk als een pretpark, cultuur en vermaak zij aan zij; Barcelona ten voeten uit.

Ondanks dat Tibidabo beeldbepalend voor Barcelona is, is het niet zo eenvoudig om er te komen voor de beginnende bezoeker. De snelste manier is om de auto te nemen, wat voor de gemiddelde toerist betekent dat er een taxi genomen moet worden, hetgeen in dit geval zeker niet de goedkoopste optie is. Mensen met een eigen auto moeten trouwens wel een TomTom of iets dergelijks aan boord hebben, want zoals gebruikelijk in Barcelona wordt de plek die je wilt bezoeken pas op de verkeersborden aangegeven als je al op de goede weg zit en er bijna bent.
De meest populaire route bij toeristen is om de toeristenbus te nemen, bij Plaza Kennedy uit te stappen, vervolgens de zeer nostalgische blauwe tram te nemen en tot slot de "funicular" naar boven. In plaats van de toeristenbus kun je ook de luxe metrolijn L7 nemen vanaf Plaza Catalunya, die je voor 77 Eurocent bij de instapplaats van de blauwe tram brengt. De Tramblau rijdt buiten het zomerseizoen trouwens alleen in het weekend.

De minst bekende route, maar wel de goedkoopste, is om eerst de regionale trein S1 of S2 te nemen tot het station Peu del Funicular, daar over te stappen op de Funicular naar Vallvidrera en daar aangekomen bus 111 te nemen tot de top van Tibidabo. Bus 111 gaat 2 keer per uur en deze gehele rit kost je 77 Eurocent met een T-10 metrokaartje. Als je het traject tenminste binnen de 75 minuten weet af te leggen...

Dan tot slot de betekenis van Tibidabo. In de bijbel komt een passage voor waarin de duivel Jezus probeert over te halen om aan zijn zijde te komen. In ruil hiervoor zou de duivel aan Jezus een vruchtbaar gebied cadeau geven. Vrij vertaald vanuit het Latijns betekent Tibidabo dan ook "dit geef ik jou" en als je vanaf Tibidabo over Barcelona kijkt dan kun je je indenken dat zelfs Jezus even getwijfeld moet hebben als hij hier ooit gestaan heeft.

Mocht je in de buurt van Tibidabo onder begeleiding willen wandelen of fietsen neem dan een kijkje op onze website.

De gouden gloed keert terug in het Parc de la Ciutadella

Het Parc de la Ciutadella is een klassieker in onze fietstour door Barcelona, en niet voor niets, want het is het meest sympathieke park van Barcelona.

Een van de grootste bezienswaardigheden van dit park, de monumentale Cascade, stond echter jarenlang in de steigers. In de afgelopen maanden zijn de doeken en steigers beetje bij beetje afgebroken en zien we nu dat het beeld van Venus, de waterspuwende draken en andere fonteinen weer in ere zijn hersteld en dat de heroïsche gevechtskar met paarden aan de bovenkant van het gebouw de roetzwarte kleur van de afgelopen decennia heeft ingeruild voor oorspronkelijke gouden bedekking.

Alle bezoekers kunnen dus nu weer genieten van deze Cascade in de oorspronkelijke staat van ruim 100 jaar geleden, waar de jonge Gaudi ook nog een helpende hand in heeft gehad.

Het Parc de la Ciutadella is eigenlijk het enige park van de stad dat veel plekken heeft waar je op het gras kunt zitten en waarbij je tegelijkertijd de schaduw op kunt zoeken van de vele (palm)bomen die het park rijk is. Je kunt er zelfs een bootje huren om de kleine en zeer ondiepe vijver te bevaren.

Omdat het dichtbij het oude centrum ligt en ook nog het grootste park binnen de stad is, is het dan ook zeer populair bij de lokale bevolking. In het weekend zul je er veel gezinnen en stelletjes aantreffen, terwijl doordeweeks met name studenten dit park weten te vinden. Vanaf april t/m oktober kun je hier vrijwel gegarandeerd in je T-shirt picknicken, hetgeen ook veelvuldig gebeurt en heel vaak klinkt er muziek van een groep muzikanten die de feestvreugde in het park nog eens verhogen.

Op de plek van het huidige park heeft respectievelijk eerst een oude wijk van Barcelona gestaan, vervolgens een grote citadel die tot doel had de stad onder controle te houden, dat op haar beurt eind 19e eeuw vervangen werd door het vriendelijke park dat het nu is. Je vindt er naast de Cascade veel kunstwerken en monumentale gebouwen waaronder het Paleis van de 3 draken dat door een belangrijke tijdgenoot van Gaudi, Domenech i Muntaner, voor de wereldtentoonstelling van 1888 is gebouwd.

Als je de relatieve rust vlak bij het centrum van Barcelona probeert te vinden in een groene omgeving, moet je dit park zeker met een bezoekje vereren.

De laatste wasstraat van Barcelona

In tegenstelling tot wat sommige lezers zullen denken, heeft de titel van dit artikel niet betrekking op een gelegenheid waar je je auto kunt laten schoonmaken. Het gaat over iets anders; het doen van de "gewone was".
Vanaf de 17e tot begin 20e eeuw was het zeer gebruikelijk dat de welgestelde families uit het oude centrum van Barcelona hun was lieten doen door de wasvrouwen van Horta.
Horta is nu een wijk van Barcelona, maar was tot 100 jaar geleden een dorp dat kilometers buiten Barcelona lag. De rijke families van Barcelona hadden weliswaar grote huizen, maar over het algemeen onvoldoende schoon water om de was te kunnen doen en ook geen plaats om de was te laten drogen.
In Horta had men toentertijd echter voldoende ruimte en, nog belangrijker, door de grote hoeveelheid bronnen ook onbeperkte hoeveelheden schoon water ter beschikking.
Elke maandag werd dan ook de vuile was opgehaald in Barcelona en een kleine week later schoon en fris afgeleverd bij de welgestelde families aan huis.
Ruim 80 bedrijven, verspreidt over meerdere straten, verdienden met deze bezigheid hun brood. Met het volbouwen van Horta als wijk van Barcelona en met de komst van de wasmachine kwam er een einde aan deze economische activiteit in de 20e eeuw. Nagenoeg alle wasstraten zijn eveneens verdwenen, op één na.
Bijna niet te vinden in het huidige Barcelona, stuit de ondernemende ontdekker plotseling op een plek waar de tijd 100 jaar stil lijkt te hebben gestaan en bevindt hij/zij zich in een straat waarvan de naam in het Nederlands vertaalt "de straat van het koude water" heet. De oude putten en emmers waarmee het water uit de bronnen omhoog werd gehezen en de daadwerkelijke was en droogplekken zijn hier nog te vinden.
Het enige teken van leven dat je nu nog ziet zijn slapende katten en soms een blaffende hond, met af en toe een oude bewoner die komt kijken wie het in zijn hoofd heeft gehaald om door dit stille straatje te lopen.
Of deze bijzondere plek nog lang in tact blijft is maar zeer de vraag. De gemeente Barcelona heeft het plan opgevat om dit stuk van de wijk "op te knappen" en te moderniseren, dit tot grote onvrede van de bewoners van deze straat.
Het zou inderdaad heel jammer zijn als de oude wasstraat vervangen gaat worden door flatgebouwen en parkeergarages, zoals er al zoveel zijn in Barcelona. Wie dit stukje uniek Barcelona nog wil zien moet waarschijnlijk haast maken, over een paar jaar
zou het heel goed vervangen kunnen zijn door luxe wooneenheden.

De tuin van Palau de Les Heures

Ze zijn er gelukkig nog, die plekken in Barcelona waarvan het je eerst verbaasd dat het er zo rustig is, en waarvan je daarna je gelukkig prijst dat het er juist nog zo lekker rustig is.

De tuin van Palau de les Heures is een perfecte plek om op een bankje een boek te lezen, of gewoon even te zitten terwijl je over de vijvertje en palmbomen uitkijkt.


Palau de Les Heures betekent letterlijk het ‘Paleis van de Klimop’. Het Paleis en zijn tuin waren oorspronkelijk bedoeld als een rustige plek in de stijl van het ‘noucentisme’ (een brede culturele stroming aan het begin van de 20e eeuw).

In 1894 gaf de rijke industrieel Josep Gallart Forgas aan de architect August Font i Carreras opdracht om het Paleis de Les Heures te ontwerpen als buitenverblijf voor zichzelf en zijn familie.
Deze architect is een van degenen geweest die de voorgevel van de Kathedraal van Barcelona hebben afgebouwd aan het eind van de 19e eeuw.

Tijdens de Spaanse burgeroorlog was het paleis het onderkomen van Lluís Companys, de toenmalige president van Catalonië, die hier ook zijn schuilkelder had.
Het verhaal gaat dat de toenmalige eigenaar (zoon van Josep Gallart) tijdens de burgeroorlog gedetailleerde informatie aan de, in dienst van Franco opererende, Duitse Luftwaffe heeft doorgespeeld. Dit om een einde te maken aan zijn eigen huis (waar hij uit verjaagd was) en de daarin aanwezige Catalaanse president.

Het bombardement is er nooit van gekomen omdat volgens de Duitse generaal de omgeving ongeschikt was om dit met precisie uit te voeren. Na de burgeroorlog kreeg de eigenaar zijn paleis weer terug en verkocht het vervolgens aan de gemeente.
In de 70-er jaren was er sprake van dat het inmiddels vervallen paleis de ambassade van de Sovjet-Unie zou worden, maar de vraagprijs bleek te hoog.

Eind jaren 80 heeft de universiteit van Barcelona het Paleis en het bijbehorende park samen met de Stichting ‘Bosch i Gimpera’ flink opgeknapt na enkele jaren van leegstand. In 1992 werd het gebouw heropend door de koning en koningin van Spanje. Het doet nu dan ook dienst als universiteitsgebouw voor post-doctorale opleidingen.
De zeer goed verzorgde tuin van het paleis is sinds 1998 dagelijks vanaf 10 uur tot zonsondergang toegankelijk voor publiek.
Heb je zin om onder begeleiding deze en andere verborgen plekken van Barcelona te bezoeken kijk dan hier.

Casa Fuster maakt zich op voor de Oscaruitreiking

De Oscaruitreiking van 2009 wordt in Barcelona met veel meer belangstelling gevolgd dan gebruikelijk. Penélope Cruz is voor haar rol in de film Vicky Cristina Barcelona namelijk genomineerd voor een Oscar.

Dat Barcelona opvallend genoemd wordt is geen toeval. De stad vormt namelijk een ansichtkaart-achtig decor voor de film, maar dat is niet de hoofdreden van de vermelding in de titel. De gemeente van Barcelona en het bestuur van het gebied Catalonië hebben tezamen namelijk 10% van het budget van de film bekostigd en hebben daarom bij de filmmaker Woody Allen een aantal voorwaarden bedongen, waaronder niet alleen de prominente aanwezigheid van de stad in de film zelf, maar ook in de titel.
Een Oscar zou daarom ook onverwachte publicitaire opbrengsten kunnen opleveren voor deze investering van 1,5 miljoen Euro's.

Een van de plekken waar de Oscaruitreiking live gevolgd zal worden is het prachtige Casa Fuster in de wijk Gracia. Dit indrukwekkende pand is 100 jaar geleden ontworpen door de modernistische toparchitect Domenech i Muntaner (tevens verantwoordelijk voor de meesterwerken Hospital de Sant Pau en Palau de la Música Catalana). Hij deed dit in opdracht voor de aristocraat Fuster die zijn echtgenote het meest spectaculaire gebouw van Barcelona wilde schenken.

Men organiseert een eerbetoon aan Woody Allen, die bij zijn bezoeken aan Barcelona hier al een aantal keren heeft opgetreden als jazz-klarinettist en een gewaardeerde bezoeker is aan dit gebouw dat inmiddels een 5-sterren hotel herbergt.

Mocht Penélope Cruz dan ook uiteindelijk haar felbegeerde Oscar winnen voor beste vrouwelijke bijrol, dan zullen ongetwijfeld in Casa Fuster en op andere plekken in Barcelona vele Champagne of Cava-flessen geopend worden.

Te koop: Gaudi Huis

De eerste keer dat ik Casa Vicens opmerkte liep ik er toevallig langs. "Wat een bizar gebouw, zeker door iemand bedacht die Gaudi wilde imiteren" dacht ik, niet wetende dat het hier om een van de eerste gebouwen ging die door de toen nog jonge Gaudi ontworpen is.
Het oorspronkelijke gebouw is door verbouwingen flink veranderd, maar het is en blijft een Gaudi-huis dat bovendien sinds 2005 op de Unesco werelderfgoed-lijst staat.

In 2007 verschenen de eerste berichten dat dit huis door de huidige eigenaren te koop is gezet. Volgens goed Catalaans gebruik werden deze geruchten door verschillende familie-leden zowel bevestigd als ontkend. Dezelfde berichten melden dat het verkoopbedrag zo rond de 35 miljoen Euro moest liggen. Aangezien de huizenprijzen de afgelopen tijd nogal gedaald zijn valt er voor de welgestelde geïnteresseerden misschien wel wat van deze prijs af te halen.

Voor gewone stervelingen is het huis niet van binnen te bezichtigen, tenzij men zich als potentiële koper aanmeldt. Hierbij een paar foto's van de buitenkant.



Naast mijn eigen foto's is er een speciale website (www.casavicens.es) waarop dit stukje onroerend goed te koop wordt aangeboden, voor degene die zijn geld wil laten rollen.

Torre Agbar en omgeving

Een van de gebouwen die het beeld van Barcelona veranderd heeft in de laatste jaren is de Torre Agbar.
Een gebouw waarover de meningen zeer verdeeld zijn, maar waarvan gezegd kan worden dat het in ieder geval opvalt.


De opvallende vorm leidt ertoe dat het door weinig Barcelonezen bij de officiële naam genoemd, de mogelijke bijnamen laat ik aan de fantasie van de lezer over.
Toen ik zo'n 2 jaar geleden voor het eerst in de buurt van de Torre Agbar kwam viel me vooral op dat het kunstwerk omringt werd
door oude bouwvallige gebouwen en loodsen. Dat deze bouwsels ten dode opgeschreven waren was toen al niet moeilijk te voorspellen.
En inderdaad, vorige week zag ik hijskranen druk in de weer met het voorbereiden van wat ongetwijfeld een flink complex gaat worden aan de zijkant van de Torre Agbar.
Wat me bij het bekijken van het bouwspektakel ook opviel, was dat er nog enkele oude bouwsels overeind stonden.
Ik weet niet hoelang de bewoners het nog volhouden, maar
het is een eigenaardig gezicht, 2 oude bouwsels tussen alle sloop- en bouwactiviteiten in. Ik ben benieuwd hoelang het duurt voordat ook hier een kantoortoren staat.