Hoe kom ik naar het Labyrinth Park (Parc del Laberint)?

Het bekendste park van Barcelona is natuurlijk Park Guëll van Gaudi, het meest gezellige park is wellicht het Parc de la Ciutadella, maar het oudste, meest romantische en waarschijnlijk ook één van de meest onbekende parken van Barcelona is het Parc del Laberint.
De gemeente van Barcelona lijkt echter vastbesloten om het park verborgen te houden voor toeristen, vandaar dat op geen enkele wijze wordt aangegeven hoe je bij het park kunt komen, terwijl dit feitelijk heel simpel is. Binnen 25 minuten ben je vanaf het centraal gelegen Plaça Catalunya namelijk bij het park.

Hierbij de routebeschrijving, die onderweg zowaar een halve kunstroute blijkt te zijn: Je neemt allereest metrolijn 3 (L3, de groene lijn), bijvoorbeeld vanaf Plaça Catalunya, richting Trinitat Nova. Vanaf de halte Catalunya ben je in 15 minuten bij halte Mundet, hier stap je uit en ga je, nadat je de poortjes bent doorgegaan, naar rechts. Volg het bord: “Sortida, Pg. Vall d´Hebrón (muntanya)”

 

Je gaat via de roltrappen naar boven en komt meteen een klein kunstwerk tegen. Dit zal nooit de ultieme kunst-attractie van Barcelona worden, maar het is wel aardig om te weten dat de schepper van dit eigenaardige werk met de naam “Forma 212” Josep Maria Subirachs is. Weinig toeristen weten wie dit is, maar op zijn minst 3 miljoen mensen hebben zijn beelden gezien die je aan de Passie-façade van de Sagrada Familia kunt vinden, en waar de huidige ingang van dit nog in aanbouw zijnde meesterwerk is. Subirachs maakte dit beeld in 1957 op 30-jarige leeftijd, 30 jaar voordat hij de beelden van de Passie-kant ontwierp.

 

 Je loopt nu recht omhoog, met aan je rechterhand de velden van een voetbalschool waar de Barcelona-doelman Valdes nog de kneepjes van het vak geleerd heeft Je komt nu uit op een rotonde waar je wederom een beeld ziet, dit keer met een gezicht waarop via niet geheel gelukte plastische chirurgie een wat donkere neus geplaatst is. Het kunstwerk is het vrijwel laatste werk van de kunstenaar Josep Clara en lijkt enigszins op de Denker van Rodin, niet zo vreemd, want beide kunstenaars kenden elkaar.

Na deze alternatieve denker aanschouwt te hebben ga je naar rechts, langs de slagbomen.  De weg draait naar links en al snel kom je meerdere verkeersborden tegen. Wie denkt dat hier het Laberint Park op staat aangegeven heeft niets begrepen van de bewegwijzering in Barcelona. Ga hier maar gewoon naar rechts richting “Sortida Velodrom”

Je ziet nu allereerst aan je rechterhand een verlaten openlucht zwembad liggen en verderop naar rechts de Olympische wielerbaan, oftewel het Velodrom d’Horta. Aan de linkerkant van het Velodrom zie je een steile trap, deze trap beklim je en je bent nu vlakbij de ingang van het Laberint park. Voordat je het park ingaat kun je op een terrasje wat drinken (als men open is) of aan de linkerkant picknicken als je zelf eten en drinken hebt meegenomen. Voor het Laberint-park moet je entree van iets meer dan 2 euro betalen, behalve op woensdag en zondag, dan mag je gratis naar binnen. Als je de uitgang van het echte doolhof hebt gevonden en het park bezocht hebt kun je nog even stilstaan bij het uitzicht richting Middelandse zee.

Vervolgens kun je rechts langs het Velodrom lopen. Je ziet in het Velodrom blokken steen liggen, dit keer gaat het niet om een onafgemaakt Spaans gebouw, maar om een oefenterrein voor het zeer moeilijke trial fietsen. Als je doorloopt zie je wederom een aantal stenen die doen vermoeden dat het om een verwoest bouwwerk gaat. Niets is echter minder waar, het is opnieuw een kunstwerk, namelijk het Transitable visual poem in three times, van de in Barcelona bekende kunstenaar Joan Brossa die op de Montjuïc-heuvel zelfs een heel park naar zich vernoemd heeft gekregen.

Het gaat hier om een in stukken gebroken A en een complete A. Tussen de beide A’s vind je op de grond allerlei leestekens zoals een komma, vraagteken en een uitroepteken. De meeste Barcelona-bezoekers hebben waarschijnlijk wel eens werk van Brossa gezien, namelijk de letters die gezamenlijk BARCINO vormen vlakbij de hoofdingang van de kathedraal van Barcelona.

Na deze laatste kunstexplosie loop je rechtdoor richting de drukke ringweg. Daar aangekomen loop je naar rechts en kom je al snel weer de metrohalte Mundet tegen, zo kun je weer terug naar het meer bekende en drukkere Barcelona.

 

 

 

Wat is de beste route naar Park Guëll?

Tijdens onze wandeltours en fietstours krijg ik bovenstaande vraag vaak te horen.
En zoals zo vaak in Barcelona zijn er ook meerdere antwoorden goed, het hangt er alleen vanaf op welke manier je vervoerd wilt worden.

Buiten het spitsuur is de makkelijkste manier, maar ook de duurste, de taxi. Als je tijd genoeg hebt en het niet erg vindt om in een volle bus te staan is buslijn 24 een goede optie, je kunt bijvoorbeeld instappen op Plaza Catalunya en uitstappen bij de zij-ingang van het park.

De meeste mensen gaan echter met de metro, met lijn 3 ben je vanaf het centrum in minder dan 10 minuten bij de metrohaltes Lesseps of Vallcarca en vandaar moet je of ruim een kilometer voor een groot gedeelte omhoog lopen (Lesseps) of zo´n 700 meter gedeeltelijk heel stijl omloog lopen (Vallcarca), al is het grootste gedeelte van deze stijging makkelijk met de in de buitenlucht operererende roltrappen te volbrengen.

Sinds kort is er echter een nieuwe metro/wandel-optie, die het minste klimwerk vereist en waarbij je eigenlijk alleen maar op vlakke stukken loopt of afdaalt en derhalve voor veel mensen een uitkomst is. Bovendien kom je door een stukje Barcelona waar het aantal toeristen op een hand te tellen is, wat het voor de mensen die wat anders willen wel zo leuk maakt. Deze route naar Park Guëll is vanaf de metrohalte zo´n 700 meter.

Deze nog redelijk geheime optie heeft te maken met een in 2010 geopende halte van metrolijn 5 (De blauwe lijn) met de lange naam “El Coll La Teixonera”. El Coll is de heuvel die naast El Carmel ligt, waar Park Guëll tegenop is gebouwd. La Teixonera is de arbeiderswijk de tegen El Coll aangebouwd ligt. Vanaf het centrum kun je het best de eerder genoemde (groene) metrolijn 3 nemen, je stapt bij Vall d´Hebron uit en stapt ondergronds over op lijn 5 die in hetzelfde station haar beginhalte heeft.

Je stapt vervolgens bij de eerstvolgende halte "El Coll La Teixonera" uit en je bevindt je dan meteen in de diepste metrohalte van Barcelona en een van de diepste van Europa, ondanks dat deze ver boven de zeespiegel ligt. De uitgangen van de metrohalte liggen namelijk vrijwel bovenop de heuvel El Coll, terwijl de metrolijn 104 meter onder deze uitgangen ligt, je moet dus flink omhoog met de lift.

Volg eerst de uitgang richting Mare de Deu del Coll, stap in de lift en als je deze verlaat ga je richting uitgang Beat Almato. Je komt dan eerst door wat science fiction-achtige roltrapgangen en vervolgens zie je in de verte het licht, namelijk de uitgang van Carrer Beat Almato.


Hieronder volgt de verdere routebeschrijving. Wil je de route ook zien in Google Maps klik dan hier.

Bij de uitgang draai je je om en neem je de roltrap die stijl omhoog gaat. Je hebt nu vrijwel alle stijgingen gehad, zonder dat je echt omhoog hebt hoeven lopen.
Bovenaan de roltrap ga je naar rechts, Carrer Santuari in.
Als snel kom je een kerk tegen aan je rechterhand, na deze kerk ga je naar rechts de Carrer Ceuta in. Je ziet nu 3 straatjes voor je liggen, je moet de middelste nemen, dus niet degene die links naar beneden gaat (Carrer Tirso) en ook niet het verlengde van Carrer Ceuta die links omhoog loopt.
Aan je rechterkant vind je al snel een aantal bankjes van waaraf je uitzicht hebt op Tibidabo, het hoogste punt van Barcelona.

Als je doorloopt kom je op de cami de Can Mora terecht, al is het moeilijk om hier straatnaambordjes te ontwaren. Na circa 5 min lopen gaat de weg flink omhoog, hier ga je naar rechts, op het vlakke gedeelte. (Als je van mooi uitzicht op barcelona wilt genieten loop dan even rechtdoor omhoog en daarna weer terug).
Na circa 200 meter en een lichte afdaling passeer je 2 openstaande metalen deuren. Gefeliciteerd je bent in Park Guëll!

Daal zigzaggend verder af naar beneden langs het indrukwekkende witte huis.

Dit is Casa Trias, samen met het huis van Gaudi (dat trouwens niet door hem zelf ontworpen is) het enige huis dat gebouwd is voor het oorspronkelijke doel, namelijk het bouwen van een woonwijk voor de welgestelden. Gelukkig voor ons is dit plan mislukt en heeft de gemeente er een park van gemaakt.

Als het goed is hoor je het geroesemoes van al degenen die beneden je zich aan het vermaken zijn in het park en die met 99% zekerheid een andere route hebben gevolgd. Als je zigzaggend naar beneden loopt kom je vanzelf bij de hoofdingang en tevens uitgang uit. Vergeet onderweg niet het plein met de slangenbank, de hagedis en andere fraaie bouwwerken zoals het huis van Gaudi te bekijken.

Als je buiten het park staat en de meute volgt richting bus of metro vergeet dan ook niet nog even op de buitenkant van de parkmuur te kijken. Hier zul je zien dat Park Guëll echt met een “k” wordt geschreven en niet als “Parque” (Spaans) of “parc” (Catalaans). Dit is omdat de opdrachtgever inspiratie had opgedaan in Engeland voor dit project en het daarom via de naam ook een Engels tintje wilde geven.

De gouden gloed keert terug in het Parc de la Ciutadella

Het Parc de la Ciutadella is een klassieker in onze fietstour door Barcelona, en niet voor niets, want het is het meest sympathieke park van Barcelona.

Een van de grootste bezienswaardigheden van dit park, de monumentale Cascade, stond echter jarenlang in de steigers. In de afgelopen maanden zijn de doeken en steigers beetje bij beetje afgebroken en zien we nu dat het beeld van Venus, de waterspuwende draken en andere fonteinen weer in ere zijn hersteld en dat de heroïsche gevechtskar met paarden aan de bovenkant van het gebouw de roetzwarte kleur van de afgelopen decennia heeft ingeruild voor oorspronkelijke gouden bedekking.

Alle bezoekers kunnen dus nu weer genieten van deze Cascade in de oorspronkelijke staat van ruim 100 jaar geleden, waar de jonge Gaudi ook nog een helpende hand in heeft gehad.

Het Parc de la Ciutadella is eigenlijk het enige park van de stad dat veel plekken heeft waar je op het gras kunt zitten en waarbij je tegelijkertijd de schaduw op kunt zoeken van de vele (palm)bomen die het park rijk is. Je kunt er zelfs een bootje huren om de kleine en zeer ondiepe vijver te bevaren.

Omdat het dichtbij het oude centrum ligt en ook nog het grootste park binnen de stad is, is het dan ook zeer populair bij de lokale bevolking. In het weekend zul je er veel gezinnen en stelletjes aantreffen, terwijl doordeweeks met name studenten dit park weten te vinden. Vanaf april t/m oktober kun je hier vrijwel gegarandeerd in je T-shirt picknicken, hetgeen ook veelvuldig gebeurt en heel vaak klinkt er muziek van een groep muzikanten die de feestvreugde in het park nog eens verhogen.

Op de plek van het huidige park heeft respectievelijk eerst een oude wijk van Barcelona gestaan, vervolgens een grote citadel die tot doel had de stad onder controle te houden, dat op haar beurt eind 19e eeuw vervangen werd door het vriendelijke park dat het nu is. Je vindt er naast de Cascade veel kunstwerken en monumentale gebouwen waaronder het Paleis van de 3 draken dat door een belangrijke tijdgenoot van Gaudi, Domenech i Muntaner, voor de wereldtentoonstelling van 1888 is gebouwd.

Als je de relatieve rust vlak bij het centrum van Barcelona probeert te vinden in een groene omgeving, moet je dit park zeker met een bezoekje vereren.

Het meest romantische park van Barcelona

In elke grote stad heb je ze wel, plekken die de mensen van buiten de stad niet kennen en waar je vooral de plaatselijke bewoners treft.
Barcelona heeft veel van dit soort verborgen plekken en een van de meeste bijzondere is wel het Parc del Labyrint.
Dit park is vanwege meerdere redenen bijzonder. Zo heeft het (zoals de naam al doet vermoeden) een echt doolhof, herbergt het de oudste, nog bestaande, tuinen van Barcelona en straalt het mede daarom een romantische sfeer uit, met name in de lente en in de herfst.

Naast het doolhof en de overblijfselen van een paleis vind je hier tuinen, vijvertjes, een waterval, een romantisch kanaal en verschillende beelden uit de Griekse mythologie.
Mede hierom is het park een gewild decor voor trouwreportages, videoclips en filmopnamen. De Duitse verfilming van het boek "Het parfum" van Patrick Süskind is bijvoorbeeld voor een gedeelte in het Labyrinth park opgenomen.
In 1791 is met de aanleg van het park begonnen rondom een oude verdedigingstoren uit de 8e eeuw. De toenmalige eigenaar, Joan Desvalls, mocht zich tevens markies mocht noemen en was behalve ontzettend rijk ook een veelzijdig man. Naast een romanticus schijnt hij ook expert geweest te zijn in wiskunde, astronomie en (dit komt koningsgezinde Nederlanders bekend voor) watermanagement. De kennis van dit laatste heeft hij uitgebreid toegepast in het park, dat zich door zijn inspanningen qua watervoorziening volledig kon bedruipen via de in het park gelegen natuurlijke bronnen.
De familie Desvalls had dit gebied al sinds de 16e eeuw in bezit en de nazaten van de markies hebben het park uiteindelijk in 1967 verkocht aan de gemeente die er 4 jaar later een openbaar park van maakte.
Het oorspronkelijke park was maar liefst 54 hectare groot en heeft in de 19e en begin 20e eeuw verschillende Spaanse koningen op bezoek gehad. het huidige park omvat nog slechts 7 hectare, maar is desondanks nog steeds de moeite van het bezoeken waard, al moet je hiervoor wel het centrum van de stad verlaten.

Degenen die dit park liever onder begeleiding willen bekijken kunnen dit doen via onze wandeltour "het verloren paradijs" waarin een bezoek aan dit park is opgenomen.

Het mooiste uitzicht van Barcelona (2)

Het over het mooiste uitzicht van Barcelona hebben in mijn eerdere bericht en dan geen foto's tonen kan natuurlijk niet.
Vanochtend de Turo de la Rovira weer beklommen en wat plaatjes geschoten.
Verder zag ik dat een Spaanse blogger recentelijk ook wat over deze plek geschreven heeft en veel aardigere foto's heeft genomen dan ik.

Dit leverde nog een aardige anecdote op. Op de top aangekomen zag ik dat ik niet de enige was. Mijn metgezel voor 5 minuten vroeg me of ik hier weleens vaker was geweest en of ik toevallig de route naar Parc Guell wist.
Het bleek dat ik met een inwoner van Barcelona te doen had die hier al zijn hele leven woont, en zich met name de laatste tijd had afgevraagd hoe het op die heuvel zou zijn die hij altijd zag als hij landinwaarts keek.
Toch grappig dat je als relatieve nieuweling aan de "locals" de weg uit mag leggen...

Het mooiste uitzicht van Barcelona

Vanaf welke plek heb je het beste uitzicht over Barcelona? Een ieder zal zijn eigen favoriet hebben. Fraaie uitzichten heb je b.v. vanaf Montjuich, vanaf Tibidabo (de hoogste berg/heuveltop van Barcelona) en vanaf verschillende dakterrassen van hotels, b.v. Hotel Arts.

Mijn favoriet is de Turó de la Rovira; het punt waar je een perfect 360º uitzicht over heel Barcelona hebt. Hier staan nog de resten van het luchtafweergeschut uit de Spaanse burgeroorlog en als je op een van de overblijfselen klimt hebt je een waanzinnig uitzicht over Barcelona richting de zee, maar ook richting de bergketen Collserola en zelfs richting de Pyreneeen.
Ik ben er vanaf 2005 toch wel minimaal 3x per jaar geweest om alleen of met vrienden en familie van het uitzicht te genieten, maar vooral om me te verbazen over de typische staat van onderhoud van deze bijzondere plek.

In andere steden zou je namelijk op een dergelijke plek een officieel uitkijkpunt, restaurant(s) met terras of zelfs luxe hotels vinden. Niks van dit alles op de Turó de la Rovira.
De gelukkige die de top bereikt (denk niet dat je wegwijzers zult vinden, voor degene die de weg niet kent is een GPS waarschijnlijk de best optie), vindt als beloning naast het fraaie uitzicht een mengeling van vervallen bunkers en stellingen waar al 70 jaar niks aan gedaan is, een electriciteitstransformator en vooral veel vuilnis.

De gemeente van Barcelona heeft geruime tijd plannen om dit gebied te upgraden, maar in de afgelopen 30 jaar is het ze niet gelukt om tot een accoord te komen met bewoners en belangengroepen. Zodoende houdt men waarschijnlijk zonder het te beseffen één van de toegangspaden naar de top in ere. Als je vanaf de bovenuitgang van Parc Guell naar de Turó de Rovira loopt, volg je vlak voor de top namelijk de Calle Mühlberg, die je heel vrij vertaald vanuit het Duits ook wel de “vuilnisweg” kunt noemen. Zelden is een naam zo van toepassing geweest.

De plaatselijke buurtvereninging kreeg 3 jaar geleden echter een briljante ingeving om in ieder geval iets aan de rotzooi te doen op deze plek.

Wetende dat Barcelona zeer populair is bij jongeren worden sinds 2006 elk jaar vrijwilligers van 16 t/m 25 jaar opgeroepen om “archeologische activiteiten” te verrichten. Tot vorig jaar werden alleen buitenlandse gegadigden uitverkoren, maar in de editie van dit jaar heeft men ook Spaanse jongeren toegelaten.

Zo´n 60 jongeren gaan derhalve dit jaar niet zoals duizenden leeftijdsgenoten op het strand liggen. In tegendeel, op hemelsbreed 5 kilometer afstand hiervan, onder het mom van het in ere herstellen van het historisch erfgoed uit de burgeroorlog, mogen ze van maandag tot vrijdag puinruimen; van 7 uur ´s ochtends tot 12 uur ´s middags in juli en augustus in de brandende zon met een temperatuur van 30 graden op zo´n 280 meter hoogte. Als beloning krijgt men ´s middags of in het weekend een rondleiding door de stad en uitleg over de historische waarde van de plek waar men werkzaam is.

Toen ik 2 jaar geleden voor het eerst van dit project hoorde dacht ik dat het een grap was. Waarom laat de gemeente haar eigen schoonmaakdienst niet een paar weken hier de boel opruimen dacht ik, en bij voorkeur in de maanden dat je niet wegbrandt van de hitte. Maar nee, het blijkt een monthy python-achtige realiteit te zijn, met als gevolg dat ik in september vanaf een keurig schoongemaakte vervallen bunker van mijn favoriete uitzicht kan genieten, met dank aan de archeologische onderzoekers in spee.

Dit jaar kon het echter wel eens de laatste keer zijn dat ik dit schouwspel in alle rust kan beleven. De gemeente blijkt nu toch echt het plan te hebben opgevat (nadat de vrijwilligers hun werkzaamheden hebben beeindigd) om de gebouwen te gaan restaureren en op termijn een heuze “mirador” te plaatsen.
Stiekum hoop ik dat dit nog een flinke tijd duurt, want ik moet toegeven, dit soort plekken heeft voor mij een onmiskenbare charme. Je zult er zeer weinig collega-toeristen aantreffen, al heeft het eigenlijk alles in zich om een hotspot te worden voor de insiders.

Wellicht tot ziens op de Turó de Rovira!