Hoe kom ik naar het Labyrinth Park (Parc del Laberint)?

Het bekendste park van Barcelona is natuurlijk Park Guëll van Gaudi, het meest gezellige park is wellicht het Parc de la Ciutadella, maar het oudste, meest romantische en waarschijnlijk ook één van de meest onbekende parken van Barcelona is het Parc del Laberint.
De gemeente van Barcelona lijkt echter vastbesloten om het park verborgen te houden voor toeristen, vandaar dat op geen enkele wijze wordt aangegeven hoe je bij het park kunt komen, terwijl dit feitelijk heel simpel is. Binnen 25 minuten ben je vanaf het centraal gelegen Plaça Catalunya namelijk bij het park.

Hierbij de routebeschrijving, die onderweg zowaar een halve kunstroute blijkt te zijn: Je neemt allereest metrolijn 3 (L3, de groene lijn), bijvoorbeeld vanaf Plaça Catalunya, richting Trinitat Nova. Vanaf de halte Catalunya ben je in 15 minuten bij halte Mundet, hier stap je uit en ga je, nadat je de poortjes bent doorgegaan, naar rechts. Volg het bord: “Sortida, Pg. Vall d´Hebrón (muntanya)”

 

Je gaat via de roltrappen naar boven en komt meteen een klein kunstwerk tegen. Dit zal nooit de ultieme kunst-attractie van Barcelona worden, maar het is wel aardig om te weten dat de schepper van dit eigenaardige werk met de naam “Forma 212” Josep Maria Subirachs is. Weinig toeristen weten wie dit is, maar op zijn minst 3 miljoen mensen hebben zijn beelden gezien die je aan de Passie-façade van de Sagrada Familia kunt vinden, en waar de huidige ingang van dit nog in aanbouw zijnde meesterwerk is. Subirachs maakte dit beeld in 1957 op 30-jarige leeftijd, 30 jaar voordat hij de beelden van de Passie-kant ontwierp.

 

 Je loopt nu recht omhoog, met aan je rechterhand de velden van een voetbalschool waar de Barcelona-doelman Valdes nog de kneepjes van het vak geleerd heeft Je komt nu uit op een rotonde waar je wederom een beeld ziet, dit keer met een gezicht waarop via niet geheel gelukte plastische chirurgie een wat donkere neus geplaatst is. Het kunstwerk is het vrijwel laatste werk van de kunstenaar Josep Clara en lijkt enigszins op de Denker van Rodin, niet zo vreemd, want beide kunstenaars kenden elkaar.

Na deze alternatieve denker aanschouwt te hebben ga je naar rechts, langs de slagbomen.  De weg draait naar links en al snel kom je meerdere verkeersborden tegen. Wie denkt dat hier het Laberint Park op staat aangegeven heeft niets begrepen van de bewegwijzering in Barcelona. Ga hier maar gewoon naar rechts richting “Sortida Velodrom”

Je ziet nu allereerst aan je rechterhand een verlaten openlucht zwembad liggen en verderop naar rechts de Olympische wielerbaan, oftewel het Velodrom d’Horta. Aan de linkerkant van het Velodrom zie je een steile trap, deze trap beklim je en je bent nu vlakbij de ingang van het Laberint park. Voordat je het park ingaat kun je op een terrasje wat drinken (als men open is) of aan de linkerkant picknicken als je zelf eten en drinken hebt meegenomen. Voor het Laberint-park moet je entree van iets meer dan 2 euro betalen, behalve op woensdag en zondag, dan mag je gratis naar binnen. Als je de uitgang van het echte doolhof hebt gevonden en het park bezocht hebt kun je nog even stilstaan bij het uitzicht richting Middelandse zee.

Vervolgens kun je rechts langs het Velodrom lopen. Je ziet in het Velodrom blokken steen liggen, dit keer gaat het niet om een onafgemaakt Spaans gebouw, maar om een oefenterrein voor het zeer moeilijke trial fietsen. Als je doorloopt zie je wederom een aantal stenen die doen vermoeden dat het om een verwoest bouwwerk gaat. Niets is echter minder waar, het is opnieuw een kunstwerk, namelijk het Transitable visual poem in three times, van de in Barcelona bekende kunstenaar Joan Brossa die op de Montjuïc-heuvel zelfs een heel park naar zich vernoemd heeft gekregen.

Het gaat hier om een in stukken gebroken A en een complete A. Tussen de beide A’s vind je op de grond allerlei leestekens zoals een komma, vraagteken en een uitroepteken. De meeste Barcelona-bezoekers hebben waarschijnlijk wel eens werk van Brossa gezien, namelijk de letters die gezamenlijk BARCINO vormen vlakbij de hoofdingang van de kathedraal van Barcelona.

Na deze laatste kunstexplosie loop je rechtdoor richting de drukke ringweg. Daar aangekomen loop je naar rechts en kom je al snel weer de metrohalte Mundet tegen, zo kun je weer terug naar het meer bekende en drukkere Barcelona.

 

 

 

Wat is de beste route naar Park Guëll?

Tijdens onze wandeltours en fietstours krijg ik bovenstaande vraag vaak te horen.
En zoals zo vaak in Barcelona zijn er ook meerdere antwoorden goed, het hangt er alleen vanaf op welke manier je vervoerd wilt worden.

Buiten het spitsuur is de makkelijkste manier, maar ook de duurste, de taxi. Als je tijd genoeg hebt en het niet erg vindt om in een volle bus te staan is buslijn 24 een goede optie, je kunt bijvoorbeeld instappen op Plaza Catalunya en uitstappen bij de zij-ingang van het park.

De meeste mensen gaan echter met de metro, met lijn 3 ben je vanaf het centrum in minder dan 10 minuten bij de metrohaltes Lesseps of Vallcarca en vandaar moet je of ruim een kilometer voor een groot gedeelte omhoog lopen (Lesseps) of zo´n 700 meter gedeeltelijk heel stijl omloog lopen (Vallcarca), al is het grootste gedeelte van deze stijging makkelijk met de in de buitenlucht operererende roltrappen te volbrengen.

Sinds kort is er echter een nieuwe metro/wandel-optie, die het minste klimwerk vereist en waarbij je eigenlijk alleen maar op vlakke stukken loopt of afdaalt en derhalve voor veel mensen een uitkomst is. Bovendien kom je door een stukje Barcelona waar het aantal toeristen op een hand te tellen is, wat het voor de mensen die wat anders willen wel zo leuk maakt. Deze route naar Park Guëll is vanaf de metrohalte zo´n 700 meter.

Deze nog redelijk geheime optie heeft te maken met een in 2010 geopende halte van metrolijn 5 (De blauwe lijn) met de lange naam “El Coll La Teixonera”. El Coll is de heuvel die naast El Carmel ligt, waar Park Guëll tegenop is gebouwd. La Teixonera is de arbeiderswijk de tegen El Coll aangebouwd ligt. Vanaf het centrum kun je het best de eerder genoemde (groene) metrolijn 3 nemen, je stapt bij Vall d´Hebron uit en stapt ondergronds over op lijn 5 die in hetzelfde station haar beginhalte heeft.

Je stapt vervolgens bij de eerstvolgende halte "El Coll La Teixonera" uit en je bevindt je dan meteen in de diepste metrohalte van Barcelona en een van de diepste van Europa, ondanks dat deze ver boven de zeespiegel ligt. De uitgangen van de metrohalte liggen namelijk vrijwel bovenop de heuvel El Coll, terwijl de metrolijn 104 meter onder deze uitgangen ligt, je moet dus flink omhoog met de lift.

Volg eerst de uitgang richting Mare de Deu del Coll, stap in de lift en als je deze verlaat ga je richting uitgang Beat Almato. Je komt dan eerst door wat science fiction-achtige roltrapgangen en vervolgens zie je in de verte het licht, namelijk de uitgang van Carrer Beat Almato.


Hieronder volgt de verdere routebeschrijving. Wil je de route ook zien in Google Maps klik dan hier.

Bij de uitgang draai je je om en neem je de roltrap die stijl omhoog gaat. Je hebt nu vrijwel alle stijgingen gehad, zonder dat je echt omhoog hebt hoeven lopen.
Bovenaan de roltrap ga je naar rechts, Carrer Santuari in.
Als snel kom je een kerk tegen aan je rechterhand, na deze kerk ga je naar rechts de Carrer Ceuta in. Je ziet nu 3 straatjes voor je liggen, je moet de middelste nemen, dus niet degene die links naar beneden gaat (Carrer Tirso) en ook niet het verlengde van Carrer Ceuta die links omhoog loopt.
Aan je rechterkant vind je al snel een aantal bankjes van waaraf je uitzicht hebt op Tibidabo, het hoogste punt van Barcelona.

Als je doorloopt kom je op de cami de Can Mora terecht, al is het moeilijk om hier straatnaambordjes te ontwaren. Na circa 5 min lopen gaat de weg flink omhoog, hier ga je naar rechts, op het vlakke gedeelte. (Als je van mooi uitzicht op barcelona wilt genieten loop dan even rechtdoor omhoog en daarna weer terug).
Na circa 200 meter en een lichte afdaling passeer je 2 openstaande metalen deuren. Gefeliciteerd je bent in Park Guëll!

Daal zigzaggend verder af naar beneden langs het indrukwekkende witte huis.

Dit is Casa Trias, samen met het huis van Gaudi (dat trouwens niet door hem zelf ontworpen is) het enige huis dat gebouwd is voor het oorspronkelijke doel, namelijk het bouwen van een woonwijk voor de welgestelden. Gelukkig voor ons is dit plan mislukt en heeft de gemeente er een park van gemaakt.

Als het goed is hoor je het geroesemoes van al degenen die beneden je zich aan het vermaken zijn in het park en die met 99% zekerheid een andere route hebben gevolgd. Als je zigzaggend naar beneden loopt kom je vanzelf bij de hoofdingang en tevens uitgang uit. Vergeet onderweg niet het plein met de slangenbank, de hagedis en andere fraaie bouwwerken zoals het huis van Gaudi te bekijken.

Als je buiten het park staat en de meute volgt richting bus of metro vergeet dan ook niet nog even op de buitenkant van de parkmuur te kijken. Hier zul je zien dat Park Guëll echt met een “k” wordt geschreven en niet als “Parque” (Spaans) of “parc” (Catalaans). Dit is omdat de opdrachtgever inspiratie had opgedaan in Engeland voor dit project en het daarom via de naam ook een Engels tintje wilde geven.

Onbekend Barcelona

Alhoewel het dankzij de populariteit van Barcelona steeds moeilijker wordt om ze te vinden zijn ze er nog wel; de plekjes waar nog nooit een toerist is geweest.

Steeds meer mensen die Barcelona bezoeken, willen wel iets anders zien dan de populaire plekken als La Sagrada Familia, La Rambla of de Gotische wijk. Wijken als Barceloneta en Gracia worden in toenemende mate bezocht door herhaalbezoekers die de minder toeristische kant van Barcelona willen zien.
Ondanks dat je daar als tourist minder kans hebt om landgenoten tegen het lijf te lopen is het niet zo dat dit uitgesloten is, op elk afgelegen plekje op de wereld loop je namelijk het ¨risico¨ andere Nederlanders op jouw weg te vinden en beide wijken zijn hard op weg om door toeristen cool en authentiek te worden gevonden. Het zijn ook nog eens interessante wijken, dus waarom niet.

Maar, zoals beloofd, ze zijn er nog echt wel, de bijzondere plekjes waar je geen toerist tegenkomt. Afgelopen weekend kwam ik zo´n verborgen juweeltje tegen.

Nu de sneeuw van vorige week compleet was weggesmolten en het met 16 graden en een heldere lucht lekker wandelweer was, besloot ik om een wandeling te maken vlak bij mijn huis.
Na zo´n 15 minuten lopen in de groene heuvels van Collserola kwam ik langs een aantal bouwsels die ik al vaker voorbijgelopen was en die je volgens de huidige definities als barakken zou kunnen beschouwen.
De aandrang om het terrein van deze prachtig gelegen krotten op te gaan was mij tot dat moment altijd snel vergaan bij het horen van het aanhoudende geblaf van de honden op het terrein. Dit keer besloot ik echter door te zetten, mede omdat buurtbewoners mij hadden verteld dat op dit terrein een kapel van meer dan 1000 jaar oud te vinden was.

Na het geblaf van (na wat later bleek bejaarde en heel vriendelijke) herdershonden getrotseerd te hebben bevond ik mij voor de ingang van een kleine Ermita (oftewel kapel). Al snel kwam uit het aangrensende gebouw een nog niet geheel uitgeslapen man in een combinatie van camping-smoking, pijama en badjas naar mij toe. Op mijn vraag of dit de Ermita van Sant Cebria was werd bevestigend geantwoord en werd mij de wedervraag gesteld of ik soms naar binnen wilde. Dat leek mij een goed plan.
Na tussen de vreedzaam samenlevende honden en katten gewacht te hebben kwam de ¨beheerder¨ aan met de sleutels en opende het heiligdom.

Op basis van de buitenkant verwachte ik een afbraakpand te gaan betreden, maar de binnenkant bleek in redelijk goed onderhouden staat te verkeren en er als een miniatuurkerkje uit te zien, zoals de meeste Ermita´s. De beheerder met de naam Eugeni bleek zeer sympathiek te zijn en vertelde vol enthousiasme over de geschiedenis van de Ermita de Sant Cebrià i Santa Justina, zoals de kapel officieel heet.
De eerste bewijzen van het bestaan gaan terug naar de 12e eeuw, maar men gaat ervan uit dat deze Ermita zeker al in de 11e eeuw bestond en dat hier eeuwen eerder een godshuis had gestaan.
Naast de beelden van de heiligen waar de Ermita haar naam aan dankt staat er ook een beeld van Franciscus van Assisi, die de Ermita ooit bezocht. Haar hoogtijdagen beleefde deze kapel in de 15e eeuw, toen meerdere nationale beroemdheden de kapel hebben bezocht. Nu is dat moeilijk voor te stellen, in de huidige chaotische ambiance. Het heeft echter wel zijn charme en het is weer eens wat anders dan de omgeving van de Sagrada Familia of de kathedraal van Barcelona, met hun miljoenen bezoekers per jaar.
Na afscheid genomen te hebben van Eugeni, die weigerde een kleine bijdrage voor het onderhoud van de Ermita aan te nemen, vervolgde ik mijn weg terug naar huis met weer een ervaring rijker.

Tibidabo, de top van Barcelona

Vrijwel iedereen die in Barcelona is geweest heeft het wel eens gezien, weinigen weten wat het is, nog minder mensen zijn er ooit geweest en slechts een enkeling weet wat het betekent.

Ik heb het over Tibidabo, het hoogste punt van Barcelona waarop vanuit de verte een indrukwekkend bouwwerk, oftewel "de Tempel van het heilige hart van Jezus" te zien is.
Tibidabo is ruim 500 meter hoog, maar als je de tempel in gaat en via trappen en de lift tot onder de voeten van de op de top staande Jezus uitkomt, bevind je je op 560 meter hoogte.

Als je de klim aandurft word je beloond met een geweldig uitzicht over Barcelona, bij helder weer uitzicht op Montserrat en bij zeer helder weer op de in de winter besneeuwde Pyreneeën.

Een ander opvallend complex is het oudste attractiepark van Spanje. Het "Parque de atracciones Tibidabo" is niet het meest hippe pretpark van Europa, maar wel het pretpark met het mooiste uitzicht. En waar ter wereld vind je op zo'n unieke plek zowel een kerk als een pretpark, cultuur en vermaak zij aan zij; Barcelona ten voeten uit.

Ondanks dat Tibidabo beeldbepalend voor Barcelona is, is het niet zo eenvoudig om er te komen voor de beginnende bezoeker. De snelste manier is om de auto te nemen, wat voor de gemiddelde toerist betekent dat er een taxi genomen moet worden, hetgeen in dit geval zeker niet de goedkoopste optie is. Mensen met een eigen auto moeten trouwens wel een TomTom of iets dergelijks aan boord hebben, want zoals gebruikelijk in Barcelona wordt de plek die je wilt bezoeken pas op de verkeersborden aangegeven als je al op de goede weg zit en er bijna bent.
De meest populaire route bij toeristen is om de toeristenbus te nemen, bij Plaza Kennedy uit te stappen, vervolgens de zeer nostalgische blauwe tram te nemen en tot slot de "funicular" naar boven. In plaats van de toeristenbus kun je ook de luxe metrolijn L7 nemen vanaf Plaza Catalunya, die je voor 77 Eurocent bij de instapplaats van de blauwe tram brengt. De Tramblau rijdt buiten het zomerseizoen trouwens alleen in het weekend.

De minst bekende route, maar wel de goedkoopste, is om eerst de regionale trein S1 of S2 te nemen tot het station Peu del Funicular, daar over te stappen op de Funicular naar Vallvidrera en daar aangekomen bus 111 te nemen tot de top van Tibidabo. Bus 111 gaat 2 keer per uur en deze gehele rit kost je 77 Eurocent met een T-10 metrokaartje. Als je het traject tenminste binnen de 75 minuten weet af te leggen...

Dan tot slot de betekenis van Tibidabo. In de bijbel komt een passage voor waarin de duivel Jezus probeert over te halen om aan zijn zijde te komen. In ruil hiervoor zou de duivel aan Jezus een vruchtbaar gebied cadeau geven. Vrij vertaald vanuit het Latijns betekent Tibidabo dan ook "dit geef ik jou" en als je vanaf Tibidabo over Barcelona kijkt dan kun je je indenken dat zelfs Jezus even getwijfeld moet hebben als hij hier ooit gestaan heeft.

Mocht je in de buurt van Tibidabo onder begeleiding willen wandelen of fietsen neem dan een kijkje op onze website.

Het meest romantische park van Barcelona

In elke grote stad heb je ze wel, plekken die de mensen van buiten de stad niet kennen en waar je vooral de plaatselijke bewoners treft.
Barcelona heeft veel van dit soort verborgen plekken en een van de meeste bijzondere is wel het Parc del Labyrint.
Dit park is vanwege meerdere redenen bijzonder. Zo heeft het (zoals de naam al doet vermoeden) een echt doolhof, herbergt het de oudste, nog bestaande, tuinen van Barcelona en straalt het mede daarom een romantische sfeer uit, met name in de lente en in de herfst.

Naast het doolhof en de overblijfselen van een paleis vind je hier tuinen, vijvertjes, een waterval, een romantisch kanaal en verschillende beelden uit de Griekse mythologie.
Mede hierom is het park een gewild decor voor trouwreportages, videoclips en filmopnamen. De Duitse verfilming van het boek "Het parfum" van Patrick Süskind is bijvoorbeeld voor een gedeelte in het Labyrinth park opgenomen.
In 1791 is met de aanleg van het park begonnen rondom een oude verdedigingstoren uit de 8e eeuw. De toenmalige eigenaar, Joan Desvalls, mocht zich tevens markies mocht noemen en was behalve ontzettend rijk ook een veelzijdig man. Naast een romanticus schijnt hij ook expert geweest te zijn in wiskunde, astronomie en (dit komt koningsgezinde Nederlanders bekend voor) watermanagement. De kennis van dit laatste heeft hij uitgebreid toegepast in het park, dat zich door zijn inspanningen qua watervoorziening volledig kon bedruipen via de in het park gelegen natuurlijke bronnen.
De familie Desvalls had dit gebied al sinds de 16e eeuw in bezit en de nazaten van de markies hebben het park uiteindelijk in 1967 verkocht aan de gemeente die er 4 jaar later een openbaar park van maakte.
Het oorspronkelijke park was maar liefst 54 hectare groot en heeft in de 19e en begin 20e eeuw verschillende Spaanse koningen op bezoek gehad. het huidige park omvat nog slechts 7 hectare, maar is desondanks nog steeds de moeite van het bezoeken waard, al moet je hiervoor wel het centrum van de stad verlaten.

Degenen die dit park liever onder begeleiding willen bekijken kunnen dit doen via onze wandeltour "het verloren paradijs" waarin een bezoek aan dit park is opgenomen.

Tour de France Barcelona, een terugblik

Afgelopen week was het dan zover. Het Tour de France spektakel bereikte Barcelona in het gezelschap van een stug regenfront dat gedurende de 9e juli van mijn woonplaats haar favoriete stad maakte.
Gedurende 2,5 maand had het hier niet fatsoenlijk geregend en opeens komt het water, juist op deze tourdag, met bakken uit de hemel gevallen. Net voordat de renners Barcelona bereikten hield de regen echter op, wat tot spectaculaire taferelen leidde. Op het eerste gezicht waren de wegen rond en in Barcelona prima begaanbaar, maar ze waren wel spekglad geworden en vooral de witte strepen op het zwarte asfalt veroorzaakten vele valpartijen.

Daardoor kwamen de renners in verschillende groepjes aan op de plek waar ik me had opgesteld, op 3 kilometer van de eindstreep. Met een camera in de hand had ik het idee om een leuk filmpje te schieten. Op het initiatief van de gemeente, om de toeschouwers met gele kartonnetjes in de lucht te laten zwaaien bij het passeren van het peloton, had ik echter niet gerekend. De bedoeling van de gele kartonnetjes was om een gele wave te produceren door heel Barcelona, maar had als neveneffect dat je de renners eigenlijk alleen van heel dichtbij kon zien, getuige mijn matige coverage van de doorkomst van David Millar en de achtervolgers hieronder.


Ondanks de onverwachte regenval was de aankomst toch een groot succes qua toeschouwersaantal. Het gehele traject in de stad was goed bezet en de stemming in de stad was heel vrolijk en relaxed. Ook nadat de belangrijkste renners waren gepasseerd bleef men aan de kant staan om de laatste renner, de Nederlandse sprinter Kenny van Hummel, met applaus te begeleiden.


De volgende dag vertrok de tourcaravaan alweer uit Barcelona en het parcours dat men volgde was bovendien voor 80% de route die ik altijd vanuit de stad neem als ik van mijn eigen tours naar huis terugkeer. Ook hier weer veel mensen langs de weg, de tour leeft in Barcelona!

Vlak bij mijn huis had ik het steilste stukje van het begintraject uitgezocht, waar ik altijd op bijna wandelsnelheid omhoog kom, om de meute niet binnen 2 seconden voorbij te zien flitsen. Helaas, met mijn zoontje van anderhalf jaar op de linkerarm bleek het heel lastig om redelijke beelden te schieten.

Bovendien ging men minimaal 3x zo snel omhoog dan ikzelf normaal gesproken doe. Na hooguit 5 seconden was vrijwel het gehele peloton dan ook langs ons geflitst. Hieronder het videoresultaat, de gele trui is nog net te zien.

Al met al 2 leuke tourdagen, al was alles natuurlijk wel weer veel te snel voorbij.

Fietsliefhebbers die zelf het aankomsttraject in Barcelona een keer willen fietsen en tegelijkertijd nog andere plekken van de stad willen zien kunnen terecht op onze website.

U2 in Camp Nou

In het afgelopen weekend begeleidde ik een aantal mensen door Barcelona. Een onderdeel van de rondrit was een bezoek aan Camp Nou.
Nu ben ik de afgelopen jaren vaak in Camp Nou geweest, maar vrijwel altijd om wedstrijden van Barça te bekijken.

Normaal gesproken vind ik een leeg Camp Nou minder indrukwekkend dan wanneer het stadion gevuld is, dit keer was ik echter zeer onder de indruk van wat er op het veld stond. Deze week start U2 namelijk haar wereldtournee in Barcelona en het podium dat op het veld staat belooft veel spektakel.

Volgens de band is het nieuwe podium en de geluidsinstallatie nog nooit vertoond in de wereld en bovendien zeer innovatief omdat het geluid niet via meters hoge boxen het veld wordt ingestuwd, maar via een ingenieuze 360 graden installatie. Volgens eigen zeggen is het bouwwerk geïnspireerd door de Sagrada Familia van Gaudi, vandaar dat het eigenlijk ook logisch is dat hun tour in Barcelona begint.
Nu afwachten of het geluid echt zo goed is als de mannen van U2 beweren.

Hierbij nog een aanvulling van 1 juli, de dag na het eerste concert
Volgens de eerste reacties van pers en publiek voldeed het concert aan alle verwachtingen en werd voor het eerst sinds lange tijd The Unforgettable Fire weer eens gespeeld.
Hierbij tevens een link naar het verslag van een bezoeker.

De laatste wasstraat van Barcelona

In tegenstelling tot wat sommige lezers zullen denken, heeft de titel van dit artikel niet betrekking op een gelegenheid waar je je auto kunt laten schoonmaken. Het gaat over iets anders; het doen van de "gewone was".
Vanaf de 17e tot begin 20e eeuw was het zeer gebruikelijk dat de welgestelde families uit het oude centrum van Barcelona hun was lieten doen door de wasvrouwen van Horta.
Horta is nu een wijk van Barcelona, maar was tot 100 jaar geleden een dorp dat kilometers buiten Barcelona lag. De rijke families van Barcelona hadden weliswaar grote huizen, maar over het algemeen onvoldoende schoon water om de was te kunnen doen en ook geen plaats om de was te laten drogen.
In Horta had men toentertijd echter voldoende ruimte en, nog belangrijker, door de grote hoeveelheid bronnen ook onbeperkte hoeveelheden schoon water ter beschikking.
Elke maandag werd dan ook de vuile was opgehaald in Barcelona en een kleine week later schoon en fris afgeleverd bij de welgestelde families aan huis.
Ruim 80 bedrijven, verspreidt over meerdere straten, verdienden met deze bezigheid hun brood. Met het volbouwen van Horta als wijk van Barcelona en met de komst van de wasmachine kwam er een einde aan deze economische activiteit in de 20e eeuw. Nagenoeg alle wasstraten zijn eveneens verdwenen, op één na.
Bijna niet te vinden in het huidige Barcelona, stuit de ondernemende ontdekker plotseling op een plek waar de tijd 100 jaar stil lijkt te hebben gestaan en bevindt hij/zij zich in een straat waarvan de naam in het Nederlands vertaalt "de straat van het koude water" heet. De oude putten en emmers waarmee het water uit de bronnen omhoog werd gehezen en de daadwerkelijke was en droogplekken zijn hier nog te vinden.
Het enige teken van leven dat je nu nog ziet zijn slapende katten en soms een blaffende hond, met af en toe een oude bewoner die komt kijken wie het in zijn hoofd heeft gehaald om door dit stille straatje te lopen.
Of deze bijzondere plek nog lang in tact blijft is maar zeer de vraag. De gemeente Barcelona heeft het plan opgevat om dit stuk van de wijk "op te knappen" en te moderniseren, dit tot grote onvrede van de bewoners van deze straat.
Het zou inderdaad heel jammer zijn als de oude wasstraat vervangen gaat worden door flatgebouwen en parkeergarages, zoals er al zoveel zijn in Barcelona. Wie dit stukje uniek Barcelona nog wil zien moet waarschijnlijk haast maken, over een paar jaar
zou het heel goed vervangen kunnen zijn door luxe wooneenheden.

De tuin van Palau de Les Heures

Ze zijn er gelukkig nog, die plekken in Barcelona waarvan het je eerst verbaasd dat het er zo rustig is, en waarvan je daarna je gelukkig prijst dat het er juist nog zo lekker rustig is.

De tuin van Palau de les Heures is een perfecte plek om op een bankje een boek te lezen, of gewoon even te zitten terwijl je over de vijvertje en palmbomen uitkijkt.


Palau de Les Heures betekent letterlijk het ‘Paleis van de Klimop’. Het Paleis en zijn tuin waren oorspronkelijk bedoeld als een rustige plek in de stijl van het ‘noucentisme’ (een brede culturele stroming aan het begin van de 20e eeuw).

In 1894 gaf de rijke industrieel Josep Gallart Forgas aan de architect August Font i Carreras opdracht om het Paleis de Les Heures te ontwerpen als buitenverblijf voor zichzelf en zijn familie.
Deze architect is een van degenen geweest die de voorgevel van de Kathedraal van Barcelona hebben afgebouwd aan het eind van de 19e eeuw.

Tijdens de Spaanse burgeroorlog was het paleis het onderkomen van Lluís Companys, de toenmalige president van Catalonië, die hier ook zijn schuilkelder had.
Het verhaal gaat dat de toenmalige eigenaar (zoon van Josep Gallart) tijdens de burgeroorlog gedetailleerde informatie aan de, in dienst van Franco opererende, Duitse Luftwaffe heeft doorgespeeld. Dit om een einde te maken aan zijn eigen huis (waar hij uit verjaagd was) en de daarin aanwezige Catalaanse president.

Het bombardement is er nooit van gekomen omdat volgens de Duitse generaal de omgeving ongeschikt was om dit met precisie uit te voeren. Na de burgeroorlog kreeg de eigenaar zijn paleis weer terug en verkocht het vervolgens aan de gemeente.
In de 70-er jaren was er sprake van dat het inmiddels vervallen paleis de ambassade van de Sovjet-Unie zou worden, maar de vraagprijs bleek te hoog.

Eind jaren 80 heeft de universiteit van Barcelona het Paleis en het bijbehorende park samen met de Stichting ‘Bosch i Gimpera’ flink opgeknapt na enkele jaren van leegstand. In 1992 werd het gebouw heropend door de koning en koningin van Spanje. Het doet nu dan ook dienst als universiteitsgebouw voor post-doctorale opleidingen.
De zeer goed verzorgde tuin van het paleis is sinds 1998 dagelijks vanaf 10 uur tot zonsondergang toegankelijk voor publiek.
Heb je zin om onder begeleiding deze en andere verborgen plekken van Barcelona te bezoeken kijk dan hier.

Wandelen naar Montserrat

"Je zou toch naar Montserrat lopen als onze zoon geboren was?".
Deze zin was voor mij bestemd vorig jaar vlak voor Pasen. Inderdaad, 6 maanden daarvoor had ik dat half serieus, half voor de grap gezegd. Na 's avonds wat route-informatie te hebben uitgeprint vertrok ik dan ook vol goede moed een dag later, op goede vrijdag, om 6 uur 's ochtends, met als bestemming deze mysterieuze berg die op heldere dagen vlakbij Barcelona lijkt te liggen.

10 uur later bevond ik mij zo'n 40 kilometer verderop, in het treinstation van Olesa de Montserrat, dichtbij de voet van de berg Montserrat waar zich het gelijknamige klooster bevindt. Geen blaren op de voeten, geen zonnesteek, zelfs niet al te pijnlijke kuiten, maar wel 2 knieholtes die door messteek-achtige pijnscheuten werden getroffen. Waarschijnlijk het gevolg van een magere (zeg maar geen) voorbereiding en in een te hoog tempo van de heuvels willen afdalen.
Terwijl de trein en metro mij in een uur naar huis brachten bedacht ik me dat ik het laatste stuk van 13 kilometer binnenkort wel zou afmaken.

Eergisteren, een jaar later en wederom vlak voor Pasen, was het zover. Ik bevond mij opnieuw bij het treinstation van Olesa de Montserrat om mijn belofte in te lossen, dit keer in het gezelschap van 2 reisgenoten.

Waar de eerste etappe vooral lastig was door de gebrekkige, veelal niet bestaande, richtingaanduiding, daar bleek het laatste gedeelte van de ook wel als GR6 bekend staande wandeling een voor mensen met hoogtevrees ongeschikte smalle flink stijgende paadjes in petto te hebben.

Na een relatief vlakke aanloop sta je voor een berg die je de adem beneemt, en je vraagt je af hoe je daar in hemelsnaam tegenop gaat wandelen. Het antwoord is simpel, je gaat vrijwel recht omhoog....


De steile, maar prachtige route levert wel spectaculaire uitzichten op vanaf een imposante berg, waarbij de foto's de hoogteverschillen zoals je die op dat moment ervaart natuurlijk nooit goed kunnen weergeven.




Aan het einde van de route hebben we natuurlijk de beschermheilige van Catalonië, "La Moreneta", oftewel de zwarte madonna, met een bezoekje vereerd. Beter laat dan nooit..



(met dank aan Eduard en Wino voor de foto's)

Turo Park, een lente-oase in Barcelona

Toeristen die voor het eerst Barcelona met de auto bezoeken en dit via de "Diagonal" doen (de straatnaam dekt exact de inhoud), weten het zich misschien nog wel te herinneren. Vanaf de snelweg word je via 4 banen de stad binnengeloodst en vervolgens word je gelanceerd op een grote rotonde waar iedereen voorrang denkt te hebben. Deze rotonde bevindt zich op het verder statige plein Francesc Macia.

Degenen die in alle verwarring per ongeluk deze rotonde driekwart rond nemen, rijden dan niet alleen één van de elite-wijken van Barcelona binnen, of zoals de Spanjaarden zeggen; de wijk waar de "pijos" wonen (spreek uit piegos), maar rijden ook na 300 meter recht tegen een charmant park aan. Echt een oase als je net van de Diagonal afkomt.

Voor degenen die fietsend of wandelend in deze hoek van Barcelona verzeild raken is dit park de perfecte tussenstop om even wat te lezen op de vele bankjes, om in het gras te liggen (zoals veel medewerkers van nabij gelegen winkels/bedrijven doen), of om wat te eten en te drinken op het terras in het midden van het park.


Als je een bank uitzoekt aan de rand van de vijver kun je meestal de schildpadden op elkaar gestapeld zien liggen zonnen.
Kies je voor een leesplek aan de andere kant van het park dan zul je vooral veel Zuid-Amerikaanse dames met opvallend blonde kinderen langs zien lopen. Vele families in deze wijk hebben nog een dienstmeisje of op zijn minst een full-time babysitter.

Al met al een goede plek om eens rustig een van de vele andere kanten van Barcelona te bekijken en in je op te nemen.