Hoe kom ik naar het Labyrinth Park (Parc del Laberint)?

Het bekendste park van Barcelona is natuurlijk Park Guëll van Gaudi, het meest gezellige park is wellicht het Parc de la Ciutadella, maar het oudste, meest romantische en waarschijnlijk ook één van de meest onbekende parken van Barcelona is het Parc del Laberint.
De gemeente van Barcelona lijkt echter vastbesloten om het park verborgen te houden voor toeristen, vandaar dat op geen enkele wijze wordt aangegeven hoe je bij het park kunt komen, terwijl dit feitelijk heel simpel is. Binnen 25 minuten ben je vanaf het centraal gelegen Plaça Catalunya namelijk bij het park.

Hierbij de routebeschrijving, die onderweg zowaar een halve kunstroute blijkt te zijn: Je neemt allereest metrolijn 3 (L3, de groene lijn), bijvoorbeeld vanaf Plaça Catalunya, richting Trinitat Nova. Vanaf de halte Catalunya ben je in 15 minuten bij halte Mundet, hier stap je uit en ga je, nadat je de poortjes bent doorgegaan, naar rechts. Volg het bord: “Sortida, Pg. Vall d´Hebrón (muntanya)”

 

Je gaat via de roltrappen naar boven en komt meteen een klein kunstwerk tegen. Dit zal nooit de ultieme kunst-attractie van Barcelona worden, maar het is wel aardig om te weten dat de schepper van dit eigenaardige werk met de naam “Forma 212” Josep Maria Subirachs is. Weinig toeristen weten wie dit is, maar op zijn minst 3 miljoen mensen hebben zijn beelden gezien die je aan de Passie-façade van de Sagrada Familia kunt vinden, en waar de huidige ingang van dit nog in aanbouw zijnde meesterwerk is. Subirachs maakte dit beeld in 1957 op 30-jarige leeftijd, 30 jaar voordat hij de beelden van de Passie-kant ontwierp.

 

 Je loopt nu recht omhoog, met aan je rechterhand de velden van een voetbalschool waar de Barcelona-doelman Valdes nog de kneepjes van het vak geleerd heeft Je komt nu uit op een rotonde waar je wederom een beeld ziet, dit keer met een gezicht waarop via niet geheel gelukte plastische chirurgie een wat donkere neus geplaatst is. Het kunstwerk is het vrijwel laatste werk van de kunstenaar Josep Clara en lijkt enigszins op de Denker van Rodin, niet zo vreemd, want beide kunstenaars kenden elkaar.

Na deze alternatieve denker aanschouwt te hebben ga je naar rechts, langs de slagbomen.  De weg draait naar links en al snel kom je meerdere verkeersborden tegen. Wie denkt dat hier het Laberint Park op staat aangegeven heeft niets begrepen van de bewegwijzering in Barcelona. Ga hier maar gewoon naar rechts richting “Sortida Velodrom”

Je ziet nu allereerst aan je rechterhand een verlaten openlucht zwembad liggen en verderop naar rechts de Olympische wielerbaan, oftewel het Velodrom d’Horta. Aan de linkerkant van het Velodrom zie je een steile trap, deze trap beklim je en je bent nu vlakbij de ingang van het Laberint park. Voordat je het park ingaat kun je op een terrasje wat drinken (als men open is) of aan de linkerkant picknicken als je zelf eten en drinken hebt meegenomen. Voor het Laberint-park moet je entree van iets meer dan 2 euro betalen, behalve op woensdag en zondag, dan mag je gratis naar binnen. Als je de uitgang van het echte doolhof hebt gevonden en het park bezocht hebt kun je nog even stilstaan bij het uitzicht richting Middelandse zee.

Vervolgens kun je rechts langs het Velodrom lopen. Je ziet in het Velodrom blokken steen liggen, dit keer gaat het niet om een onafgemaakt Spaans gebouw, maar om een oefenterrein voor het zeer moeilijke trial fietsen. Als je doorloopt zie je wederom een aantal stenen die doen vermoeden dat het om een verwoest bouwwerk gaat. Niets is echter minder waar, het is opnieuw een kunstwerk, namelijk het Transitable visual poem in three times, van de in Barcelona bekende kunstenaar Joan Brossa die op de Montjuïc-heuvel zelfs een heel park naar zich vernoemd heeft gekregen.

Het gaat hier om een in stukken gebroken A en een complete A. Tussen de beide A’s vind je op de grond allerlei leestekens zoals een komma, vraagteken en een uitroepteken. De meeste Barcelona-bezoekers hebben waarschijnlijk wel eens werk van Brossa gezien, namelijk de letters die gezamenlijk BARCINO vormen vlakbij de hoofdingang van de kathedraal van Barcelona.

Na deze laatste kunstexplosie loop je rechtdoor richting de drukke ringweg. Daar aangekomen loop je naar rechts en kom je al snel weer de metrohalte Mundet tegen, zo kun je weer terug naar het meer bekende en drukkere Barcelona.

 

 

 

Wat is de beste route naar Park Guëll?

Tijdens onze wandeltours en fietstours krijg ik bovenstaande vraag vaak te horen.
En zoals zo vaak in Barcelona zijn er ook meerdere antwoorden goed, het hangt er alleen vanaf op welke manier je vervoerd wilt worden.

Buiten het spitsuur is de makkelijkste manier, maar ook de duurste, de taxi. Als je tijd genoeg hebt en het niet erg vindt om in een volle bus te staan is buslijn 24 een goede optie, je kunt bijvoorbeeld instappen op Plaza Catalunya en uitstappen bij de zij-ingang van het park.

De meeste mensen gaan echter met de metro, met lijn 3 ben je vanaf het centrum in minder dan 10 minuten bij de metrohaltes Lesseps of Vallcarca en vandaar moet je of ruim een kilometer voor een groot gedeelte omhoog lopen (Lesseps) of zo´n 700 meter gedeeltelijk heel stijl omloog lopen (Vallcarca), al is het grootste gedeelte van deze stijging makkelijk met de in de buitenlucht operererende roltrappen te volbrengen.

Sinds kort is er echter een nieuwe metro/wandel-optie, die het minste klimwerk vereist en waarbij je eigenlijk alleen maar op vlakke stukken loopt of afdaalt en derhalve voor veel mensen een uitkomst is. Bovendien kom je door een stukje Barcelona waar het aantal toeristen op een hand te tellen is, wat het voor de mensen die wat anders willen wel zo leuk maakt. Deze route naar Park Guëll is vanaf de metrohalte zo´n 700 meter.

Deze nog redelijk geheime optie heeft te maken met een in 2010 geopende halte van metrolijn 5 (De blauwe lijn) met de lange naam “El Coll La Teixonera”. El Coll is de heuvel die naast El Carmel ligt, waar Park Guëll tegenop is gebouwd. La Teixonera is de arbeiderswijk de tegen El Coll aangebouwd ligt. Vanaf het centrum kun je het best de eerder genoemde (groene) metrolijn 3 nemen, je stapt bij Vall d´Hebron uit en stapt ondergronds over op lijn 5 die in hetzelfde station haar beginhalte heeft.

Je stapt vervolgens bij de eerstvolgende halte "El Coll La Teixonera" uit en je bevindt je dan meteen in de diepste metrohalte van Barcelona en een van de diepste van Europa, ondanks dat deze ver boven de zeespiegel ligt. De uitgangen van de metrohalte liggen namelijk vrijwel bovenop de heuvel El Coll, terwijl de metrolijn 104 meter onder deze uitgangen ligt, je moet dus flink omhoog met de lift.

Volg eerst de uitgang richting Mare de Deu del Coll, stap in de lift en als je deze verlaat ga je richting uitgang Beat Almato. Je komt dan eerst door wat science fiction-achtige roltrapgangen en vervolgens zie je in de verte het licht, namelijk de uitgang van Carrer Beat Almato.


Hieronder volgt de verdere routebeschrijving. Wil je de route ook zien in Google Maps klik dan hier.

Bij de uitgang draai je je om en neem je de roltrap die stijl omhoog gaat. Je hebt nu vrijwel alle stijgingen gehad, zonder dat je echt omhoog hebt hoeven lopen.
Bovenaan de roltrap ga je naar rechts, Carrer Santuari in.
Als snel kom je een kerk tegen aan je rechterhand, na deze kerk ga je naar rechts de Carrer Ceuta in. Je ziet nu 3 straatjes voor je liggen, je moet de middelste nemen, dus niet degene die links naar beneden gaat (Carrer Tirso) en ook niet het verlengde van Carrer Ceuta die links omhoog loopt.
Aan je rechterkant vind je al snel een aantal bankjes van waaraf je uitzicht hebt op Tibidabo, het hoogste punt van Barcelona.

Als je doorloopt kom je op de cami de Can Mora terecht, al is het moeilijk om hier straatnaambordjes te ontwaren. Na circa 5 min lopen gaat de weg flink omhoog, hier ga je naar rechts, op het vlakke gedeelte. (Als je van mooi uitzicht op barcelona wilt genieten loop dan even rechtdoor omhoog en daarna weer terug).
Na circa 200 meter en een lichte afdaling passeer je 2 openstaande metalen deuren. Gefeliciteerd je bent in Park Guëll!

Daal zigzaggend verder af naar beneden langs het indrukwekkende witte huis.

Dit is Casa Trias, samen met het huis van Gaudi (dat trouwens niet door hem zelf ontworpen is) het enige huis dat gebouwd is voor het oorspronkelijke doel, namelijk het bouwen van een woonwijk voor de welgestelden. Gelukkig voor ons is dit plan mislukt en heeft de gemeente er een park van gemaakt.

Als het goed is hoor je het geroesemoes van al degenen die beneden je zich aan het vermaken zijn in het park en die met 99% zekerheid een andere route hebben gevolgd. Als je zigzaggend naar beneden loopt kom je vanzelf bij de hoofdingang en tevens uitgang uit. Vergeet onderweg niet het plein met de slangenbank, de hagedis en andere fraaie bouwwerken zoals het huis van Gaudi te bekijken.

Als je buiten het park staat en de meute volgt richting bus of metro vergeet dan ook niet nog even op de buitenkant van de parkmuur te kijken. Hier zul je zien dat Park Guëll echt met een “k” wordt geschreven en niet als “Parque” (Spaans) of “parc” (Catalaans). Dit is omdat de opdrachtgever inspiratie had opgedaan in Engeland voor dit project en het daarom via de naam ook een Engels tintje wilde geven.

Skiën in de buurt van Barcelona

De combinatie Barcelona en wintersport zullen de meeste mensen niet maken. Maar ondanks de huidige middagtemperatuur van 18 graden in de binnenstad kun je in februari prima skiën of snowboarden op nog geen 2 uur rijden van de hoofdstad van Catalonië.

Aangezien er recentelijk in de Pyreneeën verse sneeuw was gevallen besloot ik 2 dagen geleden maar eens wat oude ski-spullen uit de kast te halen en om half 9 ´s ochtends in de auto te stappen. Zo´n 2 uur later zat ik in de stoeltjeslift van Masella om mij vanaf 1600 meter naar hogere sferen te laten vervoeren.

Masella heeft 72 kilometer aan pistes, waarvan de langste 7 kilometer is. Ik trof goed onderhouden pistes aan, 80 cm sneeuw en een hoogste punt van ruim 2500 meter. Genoeg om een dag relaxed te skiën zonder wachtrijen voor de skiliften. Een raar idee is het als je skiet, om te beseffen dat nog geen 150 kilometer verderop al de eerste toeristen in Barcelona aan het strand liggen.

Opvallend verschil met Oostenrijkse wintersportdorpen is dat er hier geen après-ski is. De barretjes op de pistes en bij het basis-station zijn gedurende de dag goed gevuld, maar er is zeker geen uitbundige stemming, alles staat in het teken van het skiën en snowboarden. Dit alles is natuurlijk logisch als je beseft dat de meeste bezoekers, zoals ik, rond 5 uur in de auto of bus stappen en voor 7 uur ´s avonds weer thuis in Barcelona zijn.
Een ander opvallend punt is dat je vanaf het ski-gebied van Masella naar het nabijgelegen en iets kleinere gebied van La Molina (61 kilometer aan pistes) kunt skiën en ook weer met een cabine-lift terug kunt komen voor 3 Euro per dag extra. Vreemd genoeg wordt hier vrijwel geen reclame voor gemaakt, terwijl beide gebieden bij elkaar ruim 130 kilometer aan pistes hebben, waard om wat meer nadruk op te leggen zou je zeggen.
Meer informatie over beide gebieden kun je vinden op www.masella.com en www.lamolina.cat.

Goedkoop Cava drinken in Barcelona

In het gastronomische paradijs Barcelona kun je wijn en Cava drinken op vele plekken.
Naast het aanbod in de restaurants is er een grote verscheidenheid aan wijn- en Cavabarren en zelfs wijnrestaurants. Van luxe en strak uitziende gelegenheden zoals Monvinic en de wijnbar van Torres op Passeig de Gracia, tot kleine, vaak in volksbuurten verstopte, barretjes waar men wijn direct uit grote wijnvaten schenkt of waar men de "eigen" Cava verkoopt.
Een bijzonder voorbeeld van laatstgenoemde is Can Paixano, oftewel La Xampanyeria zoals het in de volksmond heet. Een naam die nog uit de tijd komt dat Cava nog Spaanse Champagne genoemd mocht worden.

La Xampanyeria is een bizarre gelegenheid waar je rond 2 uur ´s middags op een doordeweekse dag een uiterst gevarieerd publiek aantreft. Broederlijk naast elkaar staan hier lunchende arbeiders van de plantsoenendienst en gepensioneerde lokale oudjes tot verbijsterde (veelal Amerikaanse) toeristen. Dat deze laatsten verbijsterd zijn is begrijpelijk. De lokatie is om te beginnen al curieus, in een vervallen straatje waar je rond lunchtijd alleen maar met rolluiken afgesloten winkels vindt met halverwege deze pijpenla.


Maximaal 45 mensen kunnen naar binnen, en dit blijkt exclusief de 5 barmannen te zijn die continu druk in de weer zijn om alle broodjes razendsnel klaar te maken en de Cava-flessen aan de lopende band te openen. De glazen Cava kun je direct aan de bar bestellen (enige assertiviteit is vereist). Men heeft van Brut (droog) tot zoet en verder nog de zeer populaire Cava Rosado (Rosé), vanaf 0,85 tot 1,20 Euro per glas. Wat de meeste gasten doen is een fles bestellen, te koop aan de bar van 4,10 tot 5,95 Euro. Enige bijkomende voorwaarde is dat je ook een van de broodjes moet kopen, op een lege maag kun je natuurlijk geen cava drinken.

Het bestellen van flessen aan de bar kan trouwens slechts tot 5 uur ´s middags, daarna kan je alleen nog maar per glas bestellen, al mag je nog wel in het piepkleine winkelgedeelte een fles kopen (nog goedkoper dan aan de bar) en die elders opdrinken.
La Xampanyeria is open vanaf 9 uur ´s ochtends tot half 11 's avonds. Zondags gesloten.
Het adres is Carrer de la Reina Cristina, 7. Dit ligt tussen El Born, Barceloneta en Port Vell (de oude haven) in.

FC Barcelona - Real Sociedad, Messi en Alves maken een hele verdediging gek

Ik kon weer eens een wedstrijd van de FC Barcelona meepikken, wat zeker de laatste tijd absoluut geen straf is.
Na de 2-0 ruststand kreeg ik een soort voorgevoel dat er iets bijzonders te gebeuren stond en ik besloot mijn camera erbij te pakken.
Hieronder het resultaat, waarbij je vanaf de aftrap gedurende een minuut geen tegenstander (Real Sociedad dit keer) de bal ziet raken en het combinatievoetbal van Barça een waardige afsluiting krijgt met een doelpunt van Messi na een driedubbele(!) een-twee met Dani Alves.

De wedstrijd eindigde, net als 2 weken geleden tegen Real Madrid, in 5-0. Oftewel nog een "Manita" (een handje) zoals ze dat hier noemen.

Proeverij Priorat wijnen - René Barbier

Het voordeel van in Barcelona wonen is dat er vele wijnzaken zijn die geregeld interessante akties hebben.

Vandaag organiseerde Vila Viniteca een open deur proeverij met de wijnen van één van de wijnmakers die het gebied Priorat eind vorige eeuw op de wijnkaart hebben gezet: René Barbier.

De (gratis) proeverij werd gehouden tegenover hun kleine winkel in een achteraf-straatje van de populaire wijk El Born, vlakbij de plek waar wij onze Wine Lovers Tour normaal gesproken afsluiten. Het grappige was dat iedereen gewoon naar binnen kon lopen om 6 wijnen te proberen die gemiddeld zo´n 40 Euro per fles kosten. Buiten (waar het met zo´n 12 graden celsius nog prima uit te houden was) en binnen was het een komen en gaan van wijnliefhebbers en van mensen die per ongeluk dachten dat ze in een bar terecht gekomen waren. De heren kwamen zo te horen veelal uit Barcelona en omgeving, het vrouwelijke publiek bleek voor driekwart uit Japanse dames te bestaan.

Achter de tafel stond René Barbier himself zijn wijnen in te schenken en het opvallende was dat hij alle geïnteresseerden enthousiast te woord stond. Toch leuk om te zien dat zo´n beroemdheid in de wijnwereld heel gewoon doet en met beide voeten op de grond staat, zoals het hoort..



Dan de wijnen. De line-up was als volgt:
Priorat
- Nelin 2009 (de enige witte wijn), winkelprijs €27,45
- Clos Mogador 2008, winkelprijs €58,90
- Manyetes 2006, winkelprijs €46,50
- Solertia 2008, winkelprijs €36,50

Montsant
- Laurona 2005, winkelprijs €20,60
- Laurona 6 Vinyes 2006, winkelprijs €34,40

De wijnen die mij het best bevielen waren de Nelin en Manyetes. Nelin veroorzaakt echt een smaakexplosie in de mond en bleef ook na het proeven van de rode wijnen (op aanraden van RB) nog overeind. Manyetes is een zeer geconcentreerde wijn die 1001 smaakimpressies oproept en bosbessen en bramen met een soort woeste grondsmaak combineert. Clos Mogador vond ik nog gesloten, wellicht was de fles niet lang genoeg open. Hij belooft veel, maar veroorzaakt op dit moment nog een samengetrokken mond vanwege de nogal harde tannines.
De beide Montsant wijnen waren sympathiek, vol van smaak, maar niet zo complex als hun Priorat-broerts. De 6 Vinyes had van deze twee mijn voorkeur, maar daar betaal je dan ook voor (behalve bij deze proeverij).

Al met al een zeer geslaagde vrijdagmiddag-aktiviteit, de aanwezigen waren duidelijk liefhebbers, en lieten de spuugbakjes keurig schoon. Zulke wijnen moet je gewoon drinken.

La Sagrada Familia, de binnenkant is af!

De bouw van de boetedoenings-tempel van de heilige familie, oftewel La Sagrada Familia in Barcelona, vordert met grote stappen.
Nadat de hele wereld via de TV heeft kunnen zien dat de Paus op 7 november 2010 deze tempel officieel heeft ingewijd tot basiliek, kan nu ook het gewone volk zoals ik een kijkje nemen in de afgeronde binnenkant, zonder dat deze voor een gedeelte afgesloten was en volstond met steigers en werklui zoals dat eerder dit jaar nog het geval was.

Als antwoord op de tijdens onze fietstours door Barcelona vaak gestelde vraag over wat de beste tijd is om deze tempel te bezoeken, zeg ik altijd dat dit ´s ochtends vroeg is op een doordeweekse dag. Vanaf 9 uur gaan de deuren open en toen ik gisteren om half 10 aankwam kon ik inderdaad meteen doorlopen naar de kassa en hoefde ik niet in dit soort rijen te staan:


Na de inmiddels verhoogde toegangsprijs betaald te hebben waarmee de bouw van de kerk wordt bekostigd kon ik naar binnen. Voor de entree betaal je nu 12 Euro, voor de audiogids (aanrader) komt daar nog eens 4 Euro bij en als je ook de torens in wilt (niet voor mensen met hoogtevrees) ben je voor 2,50 Euro extra voorzien van een derde kaartje.


Dan de binnenkant. Veel mensen die de indrukwekkende buitenkant van dit bouwwerk hebben gezien waren in het verleden teleurgesteld over de rommelige, bouwput-achtige entourage van het binnengedeelte. Dat is nu echt compleet anders, want de binnenkant vind ik betoverend, ook als je niet gelovig bent. De kolommen groeien als bomen in een bos naar boven toe en het dak wordt als het ware gevormd door hun bladeren.




De natuurlijke lichtinval is heel bijzonder en verder is het indrukwekkend hoe het koor op 15 meter hoogte aan de zijkanten van de kerk geplaatst is, waar ruimte is voor 1000 koorleden.

Verder is alles vooral ook groot, de binnenkant is 4500 vierkante meter en er kunnen 8000 mensen naar binnen om een dienst bij te wonen, al vraag ik me af hoe vaak dat gaat gebeuren. Fotograferende en betalende toeristen zijn er in ieder geval meer dan genoeg, ik ben benieuwd wat de diepgelovige Gaudi daar van gevonden zou hebben.

De buitenkant is trouwens nog lang niet af, er moet onder andere nog een torentje van 170 meter hoog geplaatst worden, de verwachting is dat we over 15 a 20 jaar ook de buitenkant helemaal af kunnen zien.

Het andere strand van Barcelona

Barcelona kent vele gezichten. Zo kun je hier o.a. terecht voor architectuur, cultuur, lekker eten en drinken, topsport, uitgaan en zonnen op het strand. Dit laatste is nog niet zo lang mogelijk. Het ruim 5 kilometer lange zandstrand van Barcelona is namelijk pas in de laatste 20 jaar aangelegd.

Steeds meer mensen weten dan ook in de zomer dit gedeelte van Barcelona te vinden. In welke Europese stad vind je nu een goed onderhouden zandstrand met hippe loungebars, strandtentjes en niet te vergeten een zonnestrand-waardig klimaat?

Maar zoals een bekende Nederlandse voetballer ooit al zei heeft elk voordeel ook zijn nadeel (of was het andersom?). De toegenomen populariteit van Barcelona zorgt er met name in juli en augustus voor dat de stranden in de buurt van het centrum vol liggen met Noord-Europeanen die na een volle dag "schroeien" er vaak uitzien alsof ze net uit een garnalencocktail zijn gekropen.

Toch kan het ook anders, op een kwartiertje rijden met de trein vanaf Plaza Catalunya vind je nog een klein vissersplaatsje waar het lijkt alsof de tijd 40 jaar heeft stilgestaan. De bootjes liggen op het strand dat weer onderaan de Kattenberg ligt, oftewel Montgat, zoals dit dorpje in het Catalaans heet.
Als je uitstapt bij de halte Montgat-Nord stap je meteen het strand op, of als de dorst al groot is stop je eerst bij het strandtentje dat je na 10 meter tegenkomt.

In het weekend is het strand goed bezet met vrijwel alleen plaatselijke bevolking. Wil je niet persé op het strand liggen, maar gewoon voor een paar Euro's een biertje en een broodje eten dan kan dat ook in het Grieks of Zuid-Spaans aandoende strandrestaurant, waar de oude mannetjes gezellig brommend de gebeurtenissen van de vorige dag aan het doornemen zijn.



Vanaf Montgat kun je trouwens de de stranden en het nieuwe W-hotel van Barcelona zien liggen. Zo dichtbij, maar voor je gevoel toch ook zo ver weg.
Als je langs het spoor weer terug naar het treinstationnetje loopt dan kom je langs een klein marktpleintje, vlakbij de vissersbootjes die op het strand liggen. Dit is de vissersmarkt waar de vissers nog elke werkdag hun vers gevangen vis aan de bevolking verkopen. Zoals het vroeger ging, en zoals het in Montgat voorlopig nog steeds gaat, net zoals 40 jaar geleden.

Een wedstrijd van de voetbalclub Barcelona

In de week dat Johan Cruijff tot erevoorzitter werd benoemd van de FC Barcelona speelde deze club nu niet bepaald één van zijn beste wedstrijden van het seizoen.
Via een socio (=clublid) die verhinderd was, kreeg ik een kaartje voor de wedstrijd Barcelona-Osasuna in de schoot geworpen, zoals gebruikelijk op het laatste moment. Twee uur voor de wedstrijd wordt gebeld: ¨Ik kan niet, wil jij in mijn plaats gaan?¨. Geen probleem natuurlijk. Nu de strijd met de aartsvijand Real Madrid een echte nek-aan-nek-race aan het worden is, is elke punt belangrijk, maar de spelers van Barcelona bleken zich in de eerste helft hier niet zo van bewust.
De beste kansen waren eigenlijk voor de tegenstander, die in de afgelopen 6 wedstrijden slechts 2 punten had behaald. In de tweede helft bleken de ¨Blaugranas¨ na de donderspeech van coach Pep Guardiola wakker geschud, al was het spel niet briljant en leek het zoals wel vaker alsof de de scheidsrechter op de loonlijst van Real Madrid staat. De ex-Ajax-speler Ibrahimovic wist het naderende onheil echter af te wenden met een doelpunt een kleine 20 minuten voor tijd.
Hieronder het doelpunt en enkele andere momenten uit de tweede helft, vastgelegd met mijn camcorder.

Onbekend Barcelona

Alhoewel het dankzij de populariteit van Barcelona steeds moeilijker wordt om ze te vinden zijn ze er nog wel; de plekjes waar nog nooit een toerist is geweest.

Steeds meer mensen die Barcelona bezoeken, willen wel iets anders zien dan de populaire plekken als La Sagrada Familia, La Rambla of de Gotische wijk. Wijken als Barceloneta en Gracia worden in toenemende mate bezocht door herhaalbezoekers die de minder toeristische kant van Barcelona willen zien.
Ondanks dat je daar als tourist minder kans hebt om landgenoten tegen het lijf te lopen is het niet zo dat dit uitgesloten is, op elk afgelegen plekje op de wereld loop je namelijk het ¨risico¨ andere Nederlanders op jouw weg te vinden en beide wijken zijn hard op weg om door toeristen cool en authentiek te worden gevonden. Het zijn ook nog eens interessante wijken, dus waarom niet.

Maar, zoals beloofd, ze zijn er nog echt wel, de bijzondere plekjes waar je geen toerist tegenkomt. Afgelopen weekend kwam ik zo´n verborgen juweeltje tegen.

Nu de sneeuw van vorige week compleet was weggesmolten en het met 16 graden en een heldere lucht lekker wandelweer was, besloot ik om een wandeling te maken vlak bij mijn huis.
Na zo´n 15 minuten lopen in de groene heuvels van Collserola kwam ik langs een aantal bouwsels die ik al vaker voorbijgelopen was en die je volgens de huidige definities als barakken zou kunnen beschouwen.
De aandrang om het terrein van deze prachtig gelegen krotten op te gaan was mij tot dat moment altijd snel vergaan bij het horen van het aanhoudende geblaf van de honden op het terrein. Dit keer besloot ik echter door te zetten, mede omdat buurtbewoners mij hadden verteld dat op dit terrein een kapel van meer dan 1000 jaar oud te vinden was.

Na het geblaf van (na wat later bleek bejaarde en heel vriendelijke) herdershonden getrotseerd te hebben bevond ik mij voor de ingang van een kleine Ermita (oftewel kapel). Al snel kwam uit het aangrensende gebouw een nog niet geheel uitgeslapen man in een combinatie van camping-smoking, pijama en badjas naar mij toe. Op mijn vraag of dit de Ermita van Sant Cebria was werd bevestigend geantwoord en werd mij de wedervraag gesteld of ik soms naar binnen wilde. Dat leek mij een goed plan.
Na tussen de vreedzaam samenlevende honden en katten gewacht te hebben kwam de ¨beheerder¨ aan met de sleutels en opende het heiligdom.

Op basis van de buitenkant verwachte ik een afbraakpand te gaan betreden, maar de binnenkant bleek in redelijk goed onderhouden staat te verkeren en er als een miniatuurkerkje uit te zien, zoals de meeste Ermita´s. De beheerder met de naam Eugeni bleek zeer sympathiek te zijn en vertelde vol enthousiasme over de geschiedenis van de Ermita de Sant Cebrià i Santa Justina, zoals de kapel officieel heet.
De eerste bewijzen van het bestaan gaan terug naar de 12e eeuw, maar men gaat ervan uit dat deze Ermita zeker al in de 11e eeuw bestond en dat hier eeuwen eerder een godshuis had gestaan.
Naast de beelden van de heiligen waar de Ermita haar naam aan dankt staat er ook een beeld van Franciscus van Assisi, die de Ermita ooit bezocht. Haar hoogtijdagen beleefde deze kapel in de 15e eeuw, toen meerdere nationale beroemdheden de kapel hebben bezocht. Nu is dat moeilijk voor te stellen, in de huidige chaotische ambiance. Het heeft echter wel zijn charme en het is weer eens wat anders dan de omgeving van de Sagrada Familia of de kathedraal van Barcelona, met hun miljoenen bezoekers per jaar.
Na afscheid genomen te hebben van Eugeni, die weigerde een kleine bijdrage voor het onderhoud van de Ermita aan te nemen, vervolgde ik mijn weg terug naar huis met weer een ervaring rijker.

Sneeuw in Barcelona - The morning after

De sneeuw laat Barcelona niet onberoerd. Nog steeds zijn alle media in de ban van de sneeuwbui van 8 maart j.l. zoals beschreven in mijn vorige bericht en in het altijd superactuele blog van Edwin Winkels.
Aan de ene kant was deze witte dag in maart een goede gelegenheid om de kandidatuur van Barcelona voor de Olympische Winterspelen van 2022 te ondersteunen, er valt hier namelijk best wel eens sneeuw, zo´n 1x in de 5 jaar. Aan de andere kant was de enorme chaos in het Catalaanse binnenland nou niet bepaald een visitekaartje van hoe met deze sneeuwval om te gaan. Afgesloten wegen, vele dorpen zonder electriciteit en de plaatselijke regering die beweert dat alles onder controle is.

In Barcelona zelf viel alles reuze mee. De metro functioneerde 24 uur en bij mij in de buurt waren er al snel verschillende gemeente-medewerkers bezig om alle omgevallen bomen (en dat waren er echt erg veel) van de wegen te halen.

Nadat de sneeuw vrijwel helemaal was weggesmolten en ik mijn auto in onbeschadigde toestand had aangetroffen zag ik dat niet iedereen evenveel geluk had gehad.

De eigenaar van deze oude Citroën AX mag zich sinds 8 maart de trotse bezitter noemen van de eerste AX Cabriolet.

De eigenaar van onderstaande splinternieuwe Honda Civic kan zijn auto ook snel naar de garage brengen voor een uitgebreide eerste onderhoudsbeurt.

Laat het lenteweer nu maar komen!

Sneeuw in Barcelona

Meestal is het ¨weer¨geen nieuws in Barcelona, maar vandaag en gisteren zeker wel.
In de 5 jaar dat ik hier woon heb ik één keer meegemaakt dat het sneeuwde in mijn wijk, en de tweede keer was gisteren.
De sneeuw begon voorzichtig te vallen in de middag met kleine vlokjes die meteen smolten op de grond, maar na verloop van tijd werden de vlokken groter en bleven ze ook liggen. Wat vervolgens gebeurde was een film waardig, auto´s die niet meer tegen de heuvel op konden en midden op de weg werden geparkeerd, de ringweg die eerst compleet vast stond met auto´s en een uur later vrijwel helemaal leeg was.

Het meest lastige hadden het echter de bomen in onze wijk. Deze zijn absoluut geen last op hun takken gewend en al helemaal geen pak sneeuw. Gisteravond liep ik even buiten, maar besloot snel weer naar binnen te gaan, want elke minuut kwam er onder flink gekraak een tak naar beneden of gingen zelfs hele bomen om.
Het resultaat was vanochtend duidelijk zichtbaar, vrijwel elke weg in de buurt was afgesloten door een omgevallen boom, het leken wel wegversperringen in oorlogstijd.











Alle nieuwsprogramma´s hebben het inmiddels over niets anders meer, sneeuw in Barcelona is altijd nieuws en zeker als het niet in januari, maar in maart valt.
Over een week zien we waarschijnlijk weer mensen aan het strand liggen bij een graadje of 18, zoals het hoort in maart.

Hardlopen in Barcelona

2010 belooft een goed jaar te worden voor hardloopminnend Barcelona.
Naast de halve marathon (dit jaar op Valentijnsdag) en de marathon op 7 maart, vindt in hartje zomer ook het Europees Kampioenschap atletiek plaats in Barcelona. Om precies te zijn vanaf 26 juli t/m 1 augustus.

Naast de stad van het goede klimaat (met een uniek kilometers lang stads-strand), van het lekkere eten en drinken en van de interessante cultuur en architectuur is Barcelona ook een sportstad. Vooral voetbal natuurlijk, vanwege de ploeg die in 2009 letterlijk alles gewonnen heeft wat er te winnen viel, maar ook omdat de gemeente sinds 20 jaar haar best doet om steeds meer sportevenementen naar de stad te halen.
In 1992 heeft Barcelona een van de beste Olympische spelen ooit georganiseerd en meer recentelijk was de stad in 2009 zowel aankomst- als vertrekplaats van Tour de France etappes.
De gemiddelde bezoeker zal Barcelona echter niet zo snel associëren met hardlopen, ondanks dat in de stad, weliswaar na enig zoeken, toch hele leuke hardlooplocaties te vinden zijn.
En dan bedoel ik niet de bekende Rambla of Ramblas van Barcelona, waar met name Amerikaanse sportievelingen hardlopen nog wel eens willen verwarren met over de hoofden lopen van het talrijke toeristische publiek dat hier elke dag zijn opwachting maakt.

Als het om locaties dichtbij het centrum gaat is de boulevard aan het strand een mooie en vlakke optie en voor degenen die Vondelpark-achtige rondjes prefereren komt het sympathieke en relaxte Parc de la Ciutadella in aanmerking.
Wat verder uit het centrum zijn er echter ook lange-afstand locaties beschikbaar met weinig hoogteverschil.


Het leukste traject bevindt zich op La Carretera de les Aigües (vrij vertaald de waterweg). Deze naam staat niet voor een rivier, maar voor een 10 kilometer lange weg, voor het overgrote gedeelte zonder asfalt en auto's, die op ca. 300 meter hoogte parallel langs Barcelona loopt. 100 jaar geleden aangelegd door het waterleidingbedrijf van Barcelona (vandaar de naam), is het een unieke gelegenheid voor hardlopers, wandelaars en fietser om zich langs de groene long van Barcelona te bewegen met vrijwel continu een fantastisch uitzicht op de stad.





Gezien de geringe aandacht die de gemeente besteedt aan een goede routebeschrijving naar dit gebied, lijkt het erop dat men dit traject geheim wil houden voor bezoekers van de stad (zoals toeristen) en wil reserveren voor de bewoners. Desondanks is het relatief simpel om dit hardlopersparadijs vanuit het centrum te bereiken.
Vanaf Plaza Catalunya neem je de regionale trein S1 of S2 van de FGC, dit station ligt ondergronds naast het metrostation van de lijnen L1 en L3. Je kunt voor de reis goedkoop gebruik maken van je "gewone" metrokaartje, bijvoorbeeld de T10 of een dagkaart. Vervolgens stap je uit bij de halte "Peu del Funicular". Een listige adder onder het gras is dat dit station eigenlijk te klein is voor de trein en dat je daarom niet in de voorste wagons moet instappen op Plaza Catalunya, anders kun je er op deze halte gewoonweg niet uit(!!)..
Op Peu del Funicular uitgestapt neem je de trappen of de lift omhoog (niet door de poortjes naar buiten gaan) om de Funicular naar Vallvidrera te nemen. Vergeet bij het betreden van de Funicular niet om op het knopje te drukken van de middelste halte, Carretera de les Aigües. Eenmaal daar uitgestapt waan je je echt in een andere wereld, waarbij alleen het geluid van, en het uitzicht op de grote stad onder je, je doen beseffen dat je echt in Barcelona bent.

Mocht je dit gebied met de fiets willen verkennen kijk dan hier, als je dichter bij het centrum wil fietsen of wandelen onder Nederlandse begeleiding kijk dan hier.